. Uzağa Giden Kadın .

Parmaklarımın Ucunda

2011-11-29T10:56:00.017+02:00

Parmaklarım uzuncadır Uzağa Giden’e bir şey yazmak adına tuşlara dokunmamıştı. Kelimeler ve ben teğet geçiyorduk birbirimize, dün geceye kadar…

Bir süredir uyuyamıyorum. Uykum, yine geç gelen sevgilim. Çok olmuş gelecek birini, bir şeyi beklemeyeli. Şikâyetim yok bu yüzden. Yatak battı demiyorum. Sağa sola dönüp durmuyorum. Bir noktaya da gözümü dikip saatlerce bakmıyorum. Koyun da saymıyorum. Benim tilkilerin kuyruğu birbirine dolanmış durumda, hiçbir düşünceyi kovalamıyorum. Sakince uyur numarası yapıyorum. Şaka bir yana kendimde buna inanıyorum. Uyur gibiyim. Sevgilim birazdan gelecek biliyorum. Bu hal içinde oyalarken kendimi, dilimden bir cümle kayıp gitti: Dünya parmaklarımın ucunda, belki bu yüzden bir süredir usul usul yürüyorum.

Doğruldum yatağın içinde. Gözlerimin karanlığa alışmasını bekledim. Aklımdan bir sürü şey geçti. Geçip gitsinler istedim. Bir tek onun dışında. O da beni bekledi. Birkaç kez aynı cümleyi mırıldandım durdum. Dünya parmaklarımın ucunda, belki bu yüzden bir süredir usul usul yürüyorum. Ayaklarımı bastım yere. Parmak ucunda! Sanki ayağım yere dokunsa, bir şeyler kırılıp dökülecek. İlerlemek için ayağımı yere basıp kaldırmalıyım. Yürümek diyorlar buna. Aslında hayat bu.

Sahiden dünya parmaklarımın ucunda mı? Ayaklarıma bakıyorum. Daha narin olsunlar istiyorum. Dünyaya basmaya kıyamıyorum. "Yaşamayı ertelemek denir mi buna?" diye geçiyor aklımdan. Risk almalıyım. Yumuyorum gözlerimi sımsıkı. Basıyorum ayaklarımı yere. Dudaklarımı ısırıyorum derin bir nefes eşliğinde. Ellerim kavramış dizlerimi sımsıkı. Ayaklarım yerde... Biri halıda, diğeri betonda. Biri sıcağı ve yumuşaklığı, diğeri sertliği ve soğuğu hissediyor. Tezatlığın içinde dilimi temizliyorum sanki aynı cümleyi söyleyerek. Aklımdaki bozguncu düşünceleri halının altına sürüyorum. Elim klavyeye dokunuyor. Yazıyorum…

Bu eski sevgiliyle aniden karşılaşıp, bir bardak çay içmeye benziyor. Gözler çoktan kucaklaşmış. Eller tedirgin, masada nereye konacağı bilmez bir durumda. Bir anlık dokunuş geçmişi bugüne getirmeye yetebilir derken, bacaklar değiveriyor birbirine. Çekmek istemiyorum kendimi. Geçmişten gelen bu sıcaklık sarsın istiyorum bedenimdeki en ücra köşeyi. İçimdeki göl yalnızlığına bir taş atıyor sevgili. Dalga dalga büyüyor içimdeki sıcaklık. “Seni özledim” diye fısıldıyorum belli belirsiz. O bir şey demiyor. Yüzüme bakıyor sadece. Eşzamanlı konuşmaya başlıyoruz. Dinlemiyoruz birbirimizi. Anlatılacak çok şey var, anlatılacak hiçbir şey yok. Saçlarını kesmiş, gözleri yine ışıltılı. Az kilo vermiş sanki. Giyim tarzı değişmiş. Belki de tam tersi. Geçmişi bugüne taşıma arzusuyla, sandık lekeli bir anıyı bulup getirmek ister gibi masaya. Sigarayı bırakmamış hâlâ. Dudağına kondurmuş yine o haylaz gülümsemeyi. Beni fark etsin istiyorum. İnce bellide içtiğimiz çay yakarken boğazımı, içimdeki benler bir bir harekete geçiyor.

Bir ben var: Her gün olağan üstü bir şey olmuyor. Yeni bir gün başlıyor, ama… Bu, kalan ömrümdeki en harika şey mi bilmiyorum. Başıma talih kuşu konmuşçasına davranmadığım kesin. Hastayım. Kesik kesik öksürmelerimin yankısı, yüzümdeki uzaklara dalıp gitmişlik ifadesini bozuyor. Aynaya her baktığımda Kızılderili’nin karşısında iktidarı ele geçirmeye çalışan Sarı Benizli pozunu takındığımı fark ediyorum. Uygun bir zemin bulsam, fışkırmaya hazır bir yaşama arzum var. Biliyorum!

Ayak sesime kulak kabartıyorum. Bir süredir yürüdüğümde iç gıdıklayan o sesin zamana yenildiğini işitiyorum. Yürüyüşüm sessizleşiyor. Topuklar büyüdükçe ayakkabılarımın şarkısı o ritmi tutturuyor: Yalnızlık… Çıkardığım sesler ürkek. Sabah uykuyla uyanıklık arasında, biraz daha sıcak yatağın içinde kalsam diye düşlediğim anlardaki gibi. Yorganı, dış dünyanın tüm ürküntülerine karşı kalkan yaparak yatakta kalmayı yeğlemek mi yoksa ürkek de olsa yürümek mi? Yoruldum.

Bir başka ben daha var: Her zamanki neşem, insanı başka âlemlere sürükleyen kahkaham yok bu akşam. Dağınık saçlarımla, zamana dargın ihtiyar bir kadına benziyorum. Oysa bir süredir barışıktım saatlerle. Fırfır dönen saniye ibresi artık ürkütmüyor beni. Gece ile gündüzün oynadıkları kovalamacaya aldırış ettiğim yok. Günlerimin dünü yokmuş, yarını da olmayacakmış gibi zamansız geçtiğini fark ediyorum. Nefes almak dışında hiçbir mecburiyetim yok. Asgarisinden giyinmek ve beslenmek tek sorumluluğum. Meyhaneler evim. Bağlantısız olmayı seviyorum. O yüzden aynı meyhane, aynı masa, aynı meze gibi takıntılarım yok. Tuza, rakı basmayı seviyorum. Bir de makam farkı yaratıp, “Ah bu şarkıların gözü kör olsun…” diye name geçmeyi.

Ve bugün… Diğer günlerin tekrarı bir gün. Yine, ilk gördüğüm meyhaneye girdim. Herhangi bir masaya oturdum. Bakışlarım rakı kadehine düştü. Siyah ve beyaz hiç bu kadar birbirine karışmamıştı gözlerimde. Sigaramı yaktım, derin bir nefes çektim. Masada ne buz var, ne de peynir… Bir de soğuk su yerine, sıcağı katınca rakıya efkârlandım. Birazdan iki damla yaş gözümden akacaktı ve onu kimsecikler tutamayacaktı. Ne olduysa olmuş, zaman yeniden akmaya başlamıştı. İrkildim. "Hangi saat, iki damla yaş karşısında tutunabilir?" dedim kendi kendime. Yutkundum. Avuçladım kadehi, diktim tepeme.

Ölçüsüzce yuvarladığım rakı, yırttı gitti boğazımı. Çocukken de böyle olurdu. Güzel bir yemeğin ardından, bir yudumda içtiğim su, kesip atardı boğazımı. Ağzımda tat kalmaz, can acısıyla birkaç gün geçirirdim. Tuzu rakıya, acıyı güne katık etmeyi o günlerde öğrendim.

Öteki ben: Yazamadım. Sevgilim geldi. Uyumuşum…

***********************

Okura not: Sevgilinin gelmemesi iyi oluyormuş.

Fotoğraf: Özgür Çakır

VAN’A 1 MİLYON OYUNCAK KAMPANYASI

2011-11-02T10:51:00.002+02:00

Çocuk oyunlarında yıkılan bir ev gördünüz mü hiç?

Oyunlardaki gibi yıkılmaz evler yapmak, mutlu ve yaratıcı çocuklar yetiştirebilmek için...

Van’daki çocuklarımızı oyuncaklarla sarıyoruz.

Haydi! Top, bebek, lego, araba, yap-boz yollayım.

Boya kalemi ya da bir kitapla çocuk gülücüklerine karışalım.

1Milyon Kalem Ailesi

Adres:
Van'a 1 Milyon Oyuncak Kampanyası
Van Valiliği
Cumhuriyet Cad. Hükümet Konağı.
65100     Şerefiye - Van

aşina

2011-09-06T13:17:00.003+03:00

uzuncadır

göç almamış
bir yüreğe benzer eylül

doldur boşalt yaşanan hayatların

yılbaşısı gibidir

işte bu nedenle karşılanmalıdır

bildik bir şarkıyı
ilk defa söyler gibi

ayrılığa son vermek

2011-07-05T09:47:00.001+03:00

Hasat mevsiminde toplanmayan meyvelerin yere düşmüş haline benzer insan iş çıkışında. Belki de bu yüzden, sel olup akan kalabalığın arasında tutunmak zordur. Bunu bildiklerinden midir nedir, her akşam aynı saatte buluşur ikisi. Omuz verirler birbirlerine ayakta durmak için.

Kadın, kararlı adımlarla adamın iş yerine doğru yürür. Musa’nın asasını eline almış gibidir. Adım attıkça kalabalık cadde ikiye bölünür, önü açılır varış noktasına doğru. Onu gören işportacılar gülümser, bilirler ki saat 17.30’u vurmuştur. Sokakta hayat akıp gider… Adamın toparlanıp gelmesini bekler kadın. Nafile, geçmek bilmez o üç dakika. Neler neler düşünür kadın…

Bir koşu, seksen üç basamağı iner adam. Tam kapının önünde durur. Saçlarını düzeltir. Soluklanır. Sonra, hiç acelesi yokmuş gibi çıkar sokağa. Sırtında çantası, elinde notları…

Göz göze gelirler. Bildik kavuşma sahnesini izler sokaktan geçenler açık havada nostaljik bir filme bakar gibi. Sarılır, öpüşürler. Konuşmadan yürürler. Hep gittikleri kuytu kafede oturup, bir simidi çaylarına katık ederler. Kapalı bir mekandan çıkıp, başkasına girmeden önce bir nefeslik istasyondur burası onlar için.

Çay ve simide, gün içinde birbirlerine söylemek için dillerinde birikenler eşlik eder. Yelkovanı, akrepleştirirler yüreklerinde. Otuz dakika bu… Bin sekiz yüz saniye… Posasını çıkartmaya çalışmazlar zamanın. Dokunuşların el olmadığı, sözlerin dili çatallaştırmadığı andır yaşadıkları.

Ayrılık vakti geldiğinde, hüzünlerini gizlemek istercesine yepyeni bir konuyu konuşmaya başlarlar. Doyasıya konuşamayacaklarını bildiklerinden, soluksuz kelimeler dökülür dudaklarından. Konuşma hızlandıkça yol kısalıverir. Kadının içini bir telaş kaplar, ayakları dolanı verip düşecekmiş gibi hisseder. Sokulur adama. Kolları dokunur birbirlerine, sevişen iki beden gibi. Dalıp gider uzağa, kadının gözleri. Adam açığı kapatmak istercesine konuşur ikisinin yerine. Kelimeler sessizleşir. Susarlar. Ritmi ortak adımlarla yürürler. Başka yönlere doğru yol alma vakti geldiğinde, adamın gözlerine bakar kadın ve “sen de benimle gelebilsen, en azından yolun yarısına kadar…” der. Aslında bu şu demektir: “Senden ayrılıyor olmak benim için çok zor. Sadece bir geceliğine ayrılıyoruz biliyorum. Ama bu hafta sonlarının, yaklaşan yaz tatilinin belki de kaçınılmaz ayrılışların provası gibi…”

Yürürler.

Akrep, yelkovanlaşır zihinlerinde. Yolun yarısına geldiklerinde “öp beni...” der kadın.

Ayrılırlar.

Birkaç adım atarlar. Kalabalık tüylerini ürpertir kadının. Ve içinde bir sızı başlar. Dönüp bakmak ister ardına, adama… Yapamaz. Bunun anlamı: "Yokluğuna alışan adamın, bir süre sonra onsuzluğu hissetmediğini kavramasıdır. "

**********************************************************************************

Okura not: "Aktarım biter, ama hikaye hiç bitmez..."

Şimdi elinizde bir kitap olduğunu ve sayfasını çevirdiğinizi hayal edin. Hani hikaye bitmiyor ya...

Ertesi gün...

Adam, seksen üç basamağı hızla iner. Nefesi nefesine karıştır. İlk defa "geç kaldım" diye hayıflanır. Saçını başını düzeltmeden, sokağa fırlar. Onu gören işportacılar saatlerine bakar. Gözlerini oymaya kalkan güneşi, sağ eliyle perdeler adam. Üzerine üzerine gelen insanlara, satıcılara, binalara, kedilere ilk defa bakar. Kendisini çarpan bu kalabalığın içinde tanıdık bir dokunuş arar. Olduğu yerde durur, yüzü sararır. Nefesi sıklaşır. Bakamaz ardına. Bunun anlamı: "Rutini bozmak istemiyorum. Bir bozgunu daha yaşamaya gücüm yok. Ardımı dönersem sorumluluklarımdan, koşullarımın gerçekliğinden kopup giderim. Buna hazır değilim. Korkuyorum."

Kadının her gün ona söylediği şarkıyı duyar adam. Bu ses nereden geliyor diye aranırken, gözlerini boş ince belliye mühürler. Ansızın bir çocuk sesiyle irkilir: “Ablaya bir mendil almayacak mısın abi?” Gerçek bu kadar basittir. Sokak, o gün yeni bir son izler…

Tüm bunları, giden trenin penceresinden görür kadın. Ve ayrılığa son verir.

**********************************************************************************

Yazara not: Bazen "ayrılığa son vermek" kavuşmak değildir. Her gün bir parçası kopan ilişkiyi, bir yerinden tutuşturup ayrı ayrı yaşamak yerine, bazen gitmek gerekir. Sayfayı çevirme vakti, hadi...

konteyner kedisi

2011-06-16T09:26:00.002+03:00

özgürlük

balon eteğin

helyum gazı olmaksızın da

yükselişiymiş

bunu bugün öğrendim

eteklerime yaz gelmiş

sanki, lunaparka gitmişim

balerine binmişim

fora edilmiş kader sandalında savruluyor eteğim

dalga dalga

bi mavide

bi kahverengide

zormuş

ne olduğunu bilip de yaşamak

milletin gözünde konteyner

aslında tekir olmak…

puantiyeli / belki de pembe çiçekli çorba

2011-05-30T15:54:00.005+03:00

öğlen vakti...

karnımızı doyurmaktan çok
gönlümüzü eğlendirmek istedik
girdik bir lokantaya

at kestanesi ağacının çiçekleri
karıştı çorbamıza

sanki tuz, karabiber gibi

istesen olmaz!

herkes beyaz çiçekli ağacın altına oturmuş

bi biz

ikimiz…

pembenin altında

rüzgar esince başlıyor

çiçek kaç, saç tut oyunu

o vakit
zülüfler toz pembe

koynum çingene

çiçek bu

ne yapacağı belli olur mu hiç

gitmiş saklanmamış mı tam kulağımın içine

nerden gördün sen onu

usulca aldın

attın ağzına

sanki kirazdan küpelerimi yer gibi

dilinin balı rüzgar oldu

birden gök gürledi

sarıldın bana

toprak rengi gözlerimle

alkım renkli gözlerine baktım

üç tane beyaz çiçek, kuş gibi yerleşmişti başına

gözlerimle okşadım onları

sen bilmedin

durdun baktın bana
" zeytinli evi çok sevdim
istediğin vakit gidelim" dedin

seslenmedim

sadece gülümsedim

"ben
günlerce

gecelere
senle
gittim ki
o eve"

demedim

çiçekli çorbamdan bir kaşık alırken mırıldandım

ne zaman?

bi başımı kaldırdım ki

ne göreyim

uçup gitmemiş mi saçlarından çiçekler

peki ya zeytinli ev...

"ben duruyor muyum zihninde"
diyemedim

derken yağmur başladı
zengin kalkışı yaptın
sözlerin hepsi dilimde kaldı
yanağıma kuru bi öpücük kondurdun
ardını döndün
yürüdün
gittin

"dönüp ardını bana gitme"
diyemedim
açtım puantiyeli şemsiyemi
atladım bisikletime
işe yollandım

bu şarkıyı söyleyerek...

duydun mu canımıniçi?

Fotoğraf: Özgür Çakır

bir şarkı, bir düş ve bir yer arasında...

2011-05-27T15:49:00.008+03:00

ruhumdaki morartılara baktım az evvel
seninle yaşayamadıklarımızın hepsi
mürdüm lekesidir bende
bilesin!

ruh acısına
en iyi düş kurmak gelir dedim ben de kendi kendime
moru, pembe yapmaya karar verdim

diyorum ki...
açalım önümüze bir harita
sonra sımsıkı yumalım gözümüzü
ooooo piti piti karamela sepetini söyleyelim
başparmağımız yol göstersin bize
gideceğimiz yeri belirleyelim

ha bu arada
haritadaki her yer
neresi mi?
görmek için tık tık

aslında ben ne istiyorum biliyor musun?
üstü açık bir arabaymışız
Audrey Hepburn gibiyim ben
öylesin de ya
düş bu!

işte arabadayız
daracık, patika yollardan gidiyoruz
sen dünyanın en yakışıklı sessiz adamı
dikkatle yola bakıyorsun
ağaçlar Artur'un şövalyelerinin kılıcı gibi gölgelik yapsın bize
ben şarkı söylüyorum
sen hiç radyoyu açmıyorsun
sesin çok güzel aşkım diyorsun
gülümsüyorsun hep
rüzgar dans ediyor saçlarımda
şifon elbisem kuş olmuş uçuyo
pişt!
sen yola bak, bacaklarıma değil!
varacağımız yere çok var daha...

o da ne
durduruyosun arabayı
gözlerine bakıyorum
ilk kez bana öyle bakma demiyorsun
sahi ben seni en son ne zaman öpmüştüm diyosun...

ah be adam!
ah...
o şarkıyı söylüyorum işte
duyar mısın ki?

"sevipte söyleyemediğim şarkılar var
bir dizesini asla hatırlayamadığım şiirler
keşke, keşke o ben olsaydım dediğim hikaye kadınları
düşlerim var...
uyandığımda yalnızca başını hatırladığım
ve asla sonuna kadar görmeyi beceremediğim
bir adam var düşümde, tam dokunacakken uyandırıldığım
bir adam, sonumuzun ne olacağını hiç öğrenemediğim..."

budala

2011-05-24T09:31:00.002+03:00

çilek toplamak zor iş

neden mi?

çilek aşka benziyor çünkü

bazısı
şeker gibi, tadından yenmiyor

bazısında ise
ne yediğini anlamıyorsun

çilek

anarşist meyve

çökertiveriyor insanı dizlerinin üzerine

dudakların mührünü çözüyor
ellerini dalarken çer, çöp, dal, taş, börtü, böcek

kilime atılan düğüm gibi türkü yakıyor

yaşmaklı kadınlar

söyleyemediğimiz türkülerce yaşanıyor aşk

kızıyorum ben o kadınlara...
tarlalarda kendi özünü düşünmeden
türkü çağırdıkları için değil!
bu onların en kadın yanı
nasıl gönül koyarım

aslında
ben kendime kızıyorum!
aşkı sadece ben yaşıyormuşum gibi budalalaştığım için
en sonunda yüreğimin gücünü kaybedip
şimdiyi yaşayamadığım için

fark ediyorum ki
avuçlarım kızarıyor

yanaklarımdan şebnemler süzülüyor

o vakit
hissediyorum ki

alnım mavide

ellerim toprak…

motor, bazuka ve gitmeler üzerine

2011-05-17T11:54:00.005+03:00

alıp başımı defolma (!) hissimin kuvvetli olduğu günler. yaşadığım kaygıdan yüzüm, gözüm, boynum, böğrüm sivilce içinde. yetmedi, tansiyonum asansörcülük oyununu keşfetti. ancak, ciddi bir sorun var. bizim çocuk tepelere tırmanmayı seviyor, ama aşağıya nasıl ineceğini hiç bilmiyor. bazen kaydıraktan kayıyor, o anlarda dünyam tepetakla oluyor. gözlerim karanlığı seviyor. köstebek ruhum gömülmek diliyor. nafile... biri şu çığırtkanları sustursun istiyorum. gürültüler artıyor "n'oldu...", "iyi misin?...", "ya bir doktora gitmedin"... beynime veren inzibatların söylevleri eşliğinde, “iyi ararsan eve dönüş yolunu bulursun” masalından sıkılmış olan kanım, damar yollarını terk edip burun deliklerimden fışkırıyor. işte o vakit “hadi diyorum… hadi kızım… Uzağa Giden olma vaktin geldi.”

boyumu aşan işleri gözümün tersiyle iteliyorum. sırt çantamın içine birkaç giysi tepip, zihnimden yol haritamı çiziyorum. gidiyorum...

tam kapıdan çıkarken, elime çarpıyor Bazuka. Uyurkulak! “etme, eyleme… okumak istemiyorum. canım yanıyor yahu. hiçbir kelimeyi peşimden sürüklemek istemiyorum. aşk, yalnızlık ve şiddete dair hikayelerden bana ne! biliyor musun kimselere demedim ama Limon’u (sarı araba!) sattım. iki ay oldu. Duygucan'ın (radyo!) sesi sağır ediyor kulaklarımı geceleri. uyuyamıyorum. umarsızca, sevdiğim adamın bana sarılmasını bekliyorum. o da gelmiyor. beni avutacak bir kitap olsaydı dediğim zamanların sayısı artıyor. sen neredeydin bakalım benim canım yanarken Uyurkulak? tutkular kitaplığı’nın ırzına geçen editörün ruhuna sövüyordun değil mi? şimdi tam giderayak, neden çelme takıyorsun bana? kürk mantolu madonna bakma bana. seni severim bilirsin. ama bakma bana. bakma! o-ku-ma-ya-ca-ğım!”

yine bir kitapla konuşuyorum. üstelik bunun ardında, yakışıklı yazar fotosu da yok. kahretsin! atıyorum çantama kitabı. atlıyorum motora. sırtımda bazuka. düşüyorum yola...

buradayım. nerede mi? her yerde. çay, simit ayinindeyim. sen yoksun yanımda. tuzlu su akıyor yanağımdan bi damla. bahar şebnemle gelir ya işte öyle bir vaziyet. suratım sırılsıklam. rastgele bir sayfayı açıyorum her zaman ki gibi. “Kuş Yuvası”… Tahir’in hikayesini okuyorum. bunu sen okumalısın diye not düşüyorum aceleyle. canım adını söylemek istiyor. sıkıyorum dudaklarımı. son cümleyi okurken, burnum kanamaya başlıyor. eğimine yandığımın dünyası daha bir çalkantılı geliyor bana. çayımı getiren, garson telaşlanıyor. gözlerimle ona “korkma” diyorum. "eyvallah" dercesine bakıyor bana. kitabın üzerinde kandan ayraç yapıyorum. 35. sayfa da Pembe hikaye başlıyor. kan, elbet durur biliyorum.

okumaya ara verip mırıldanıyorum… “ömrümce hep adım adım / her yerde seni aradım / ben kalbimden başka yerde / inan seni bulamadım."

garson bana bakıyor ve ilk kez konuşuyor "sesin güzelmiş abla..." dudağım yana kayıyor, galiba gülümsüyorum. elimin tersiyle, ağzımın içine süzülen kanı siliyorum.

Ve biliyor musun Uyurkulak, kırdığım kalemi yeniden açıyorum. galiba yazıyorum.

hala sana en uzak yerdeyim: sendeyim...

2011-05-16T16:17:00.002+03:00

biliyor musun
aşk sürekli mesaiye kalmayı gerektiriyor

çalışma saatleri uzadıkça
tutsaklaşıyorsun
bir süre sonra
esaretten maaş alır hale geliyorsun

aldığın maaşın
neredeyse tamamı
aşk masraflarına gittiği için
ebediyen ruh tokluğuna
gönül dükkanının
en sadık memuresi olarak
çalışıyorsun

durmadan...

anlayacağın canımıniçi
ben sadık bir işçiyim
bıkmadan
usanmasan
seni çalışıyorum

ama
aşk hesabında bir hata yapıyorum

çünkü,
hala sana en uzak yerdeyim
sendeyim…

ne zaman canım yansa ninni dinlerim...

2011-05-12T09:26:00.000+03:00

tuhaftır

ne zaman canım yansa
ninni dinlerim

ve ne zaman canım yansa
yağmur yağar

ben de
küçük bir kız çocuğu gibi
senin gelmeni beklerim
gelip bana sımsıkı sarılmanı
ve kulağıma mırıldanmanı
"dandini dandini..."

tıpkı bu sabah olduğu gibi...

aşk hiç biter mi?

2011-05-09T16:25:00.004+03:00

gözlüğümü kırdım bugün

sonra

ayağımı dolabın sivri yerine çarptım
çorabım kaçtı
dizim kanadı
azıcık...

pencereme hiç güvercin gelmedi

aslında her zamankinden daha uzun bir gündü
daha çok çocukla oyun oynadım
gülüştüm
dertleştim

tek kelime okuyamadım
masamda sırt sırta vermiş duran kitaplara bakıyorum
kurtlarla koşan kadınlar
bazuka

bi öğlen yediğim simit yarendi bugün bana
bi de bu şarkı

seni özledim...

herkes ne zaman ölür: elbet gülünün solduğu akşam

2011-05-06T12:47:00.001+03:00

biliyor musun Deniz...

dün hıdırellezdi.

kendime bir gül ağacı çizdim, üzerinde üç dilek...

biliyor musun Deniz...
nicedir kendim için hiç bir şey istemiyorum.
bu gece "şiirin onarıcılığı" diye bir söyleşiyi sunacağım
önümde Nazım'ın "şaşıp kalma üstüne" dizeleri duruyor
ben sevdiğim adamı düşünüyorum

biliyor musun Deniz...
sevebilirim,
hem de nasıl,
dile benden ne dilersen
canımı, gözlerimi.
öyle seviyorum Deniz, bunu o hissetsin istiyorum!

kızabilirim,
ağzım köpürmez,
ama devenin öfkesi haltetmiş benimkinin yanında
devenin öfkesi, kinciliği değil.
çocuklara sığındım Deniz, kaçtım erişkin yaşamdan.
öğrendim ki öfke, kin, nefret kendi kendini döven boksör.

anlayabilirim
çoğu kere burnumla,
yani en karanlığın, en uzaktakinin bile kokusunu alarak
ben Uzağa Giden'im, Deniz...

ve dövüşebilirim,
doğru bulduğum, haklı bulduğum, güzel bulduğum her şey için, herkes için,
yaşım başım buna engel değil,
engel değil mi Deniz yaşım, kadınlığım, düşlerim, hatalarım, dediklerim, diyemediklerim...

ama gel gör ki çoktan unuttum şaşıp kalmayı.
insanlığı terk mi ediyorum sence ben Deniz?

şaşkınlık, alabildiğine yuvarlak açık ve alabildiğine genç gözleriyle bırakıp gitti beni.

yazık.

insan olmak bilirsin ne zor şey Deniz.

herkes sen gibi taşıyamıyor.

sana geldi pek dost yürek hisset e'mi?

gelemeyenlere küsme.

beden esir, zihin özgür sen bilirsin değil mi Deniz?

bu yıl bir şey isteyeceğim senden

mayıs esintileri arasında

melek kızımı bul lütfen

"Nisan! artık çok bekleme git ve annenin elini tut" de ona

şaşırt kızım beni...

şaşırt yüreğimi.

hıdırellez dilekleri sahiden bir gün gerçek olur değil mi Deniz!

ve hepimiz bir gün buluşuruz değil mi...

zeytin sevmeyen adam

2011-05-05T08:27:00.005+03:00

hani seninle zeyinli eve gideceğiz ya

hani okuyamadığımız kitaplarımızı götüreceğiz ya

hani o kitabın

bir ucunu sen, diğer ucunu ben tutacağım ya

gülme...

kim kurduğu düşten dolayı suçlanabilir?

bak ne diyeceğim
ilk okuyacağımız kitap "fark etmemişim bilmiyordum" olsun.

tamam mı?

kitabı elime aldım dün

her zaman yaptığım gibi rastgele bir sayfa açtım

"tek kişilik tarif" çıktı karşıma

sanki
sen ve ben için yazılmış bu sayfa
itiraz etme hemen
ve dinle!

malzemeler...

"sıcak yaz havası (gece toplanmış), 1 adet dut, 1 adet bülbül, 1 adet ay ışığı, yerlisi çıkmışsa dolunay, 3 adet sivrisinek, 1 adet ağustosböceği, irili ufaklı taze yıldız, bir üflemelik mum ışığı, 3-4 tane ateş böceği, yazısız boş bir kitap, yaslanmak için geniş gövdeli bir ağaç, sık dokulu çimen, bolca oksien, aldığı kadar sessizlik. "

nasıl yapılıyormuş biliyor musun?

"bol oksijenli sıcak bir yaz gecesi, ay doğar doğmaz, bir adet dut bülbüle yavaşça yedirildikten sonra ateş böcekleri serbest bırakılır. bir üflemelik mum yakılır, sivrisinekler ve ağustosböcekleri tek tek salınır. ağaç gövdesine yaslanıp ya da çimenlere uzandıktan sonra boş sayfalı kitabın yapraklarına gökyüzünden taze yıldız serpiştirilir. nane etkisi yapan yıldızların ferahlığı hissedilir hissedilmez, muma üflenir, gözler yavaşça kısılıp yaklaşık iki saat, iç çekirilinceye kadar boş kitaba sarılarak hayal kurulur ve sessizliği dinleyerek uyunur."

şimdi bana hala ben zeytin sevmem diyebiliyor musun?
çünkü bu başka türlü bir şey...
şimdi senin için
ben söylüyorum
dinle!

reklamlar ve bizim evin halleri

2011-05-03T14:19:00.001+03:00

Barış Manço'nun sesi çalındı kulağıma. "Ben bilirim... Ben bilirim..." Bu şarkıda göz yaşı yoktu. Kulağım iç çekişleri takip etti... Annem, telefonda babamla konuşuyor gözleri yaşlı. "Kırk iki yıldır evliyiz bak yine gurbettesin, toplasan kaç yıl birlikte olduk acaba?" diyor. Sanırım yardan ayrı kalmasını en iyi annem biliyor. Televizyondaki reklam bir banka reklamı. Bugün 3 mayıs cebimde kaç para var diye düşünüp gülümsüyorum. Cüzdanımdaki boşluğu en iyi ben bilirim, ben bilirim...

***

Mutfakta oturmuş gazeteleri karıştırıyorum. Seviyenin bel altına indiği seçim sürecine dair haberleri okurken yanımda yedi yaşın verdiği olgunluğu bedenine yerleştiren Ilgaz beliriveriyor. O anda bir oyun oynamaya karar veriyorum. Televizyon haberlerindeki muhabirler gibi başlıyorum sormaya. "Bu kim?" Cevap anında geliyor "Başbakan Recep Tayyip Erdoğan..." Sormaya devam "Bu kim?" ikilemeden "Devlet Bahçeli..." Sayfayı çeviyorum "Peki bu kim?" Bir nefes alıyor "Kılıçdaroğlu..." Küçük bir sessizlik oluyor aramızda, gözgöze bakışıyoruz."Adı yok mu bu adamın?" diyorum. "Sen kime oy vereceksin?" diyor. Çorbayı karıştıran annem hınzırca bana gülümseyerek bakıyor. "Henüz karar vermedim" diyorum ve soruyorum "sen oy verebilseydin kime verirdin". Düşünmeden "Kılıçdaroğlu'na..." diyor. "Çünkü o diyor ki sağcı ya da solcu olmak değil önemli olan insan olmaktır. Bu hoşuma gidiyor." Elinden tahta kepçe düşüyor annemin. Ilgaz'ın başını okşuyor ve soruyor "solcu, sağcı ne ola ki?" Cevap "Umrumda değil. Önemli olan insan olmak..."

***

Benim reklamım ise kuşkusuz Behzat Ç. tanıtımları. Neden mi? An olur onu da yazarım...

hız

2011-04-29T09:14:00.002+03:00

"zaman mı çok hızlandı

yoksa ben mi geride kaldım?"

masamın üzerinde okunmayı bekleyen onlarca kitap var
parmaklarım belli belirsiz okşuyor sayfaları
ertelenmiş okumaların iç çekişine karışıyor dudağımın kızılcık gülüşü

zihnimde beliren fikre tutunuyorum
okuyamadıklarımızın bir kaçını alsak yanımıza
şirince'deki, zeytinli eve gitsek...

dün yine baktım o eve
hani olur ya belki bir gün gideriz diye...
terasa kondurdum ikimizi
aynı kitabı okuduğumuzu düşledim sarmaş dolaş
kitabın bir ucunu sen, bir ucunu ben tutuyormuşuz
okumaktan yorulunca da
yeni bir kitap yazmaya başlıyormuşuz

gülme...
kim kurduğu düşten dolayı suçlanabilir?

nisan bitiyor bak
yine gelir mi dersin?

masama bakıyorum
mayısa hiç hazır değilim

eser şimdi mayıs
üşütür beni
eteklerimi uçurur
aklımı savurur
sensizliği daha bir derinden hissederim

masam, bir mayıs sıkıntısı...

yarısı yenmiş elma,
yeni açılmış tadına bakılmış, öylece bir köşeye bırakılmış kefir,
çeyrekten az çikolata,
ve sen gel de ye domateslerini diye bir köşeye ayırdığım sandviç ile göz göze gelip duruyorum

sonra...

kahve içmişim kim bilir ne zaman
bıraktığım dudak izim görünmez olmuş
külahta çiğdem
bir kaç toka
kitap ayraçları
üzeri yazılmış notlar
yeni başlanmış bir öykü

vazo yine boş, oysa papatyalar yürek boyu

nereden bildin ayakta olduğumu
kuş bakışı sana odayı anlattığımı
burnumu cama dayadığımı...
yağmur damlalarını saydığımı
hatta gülümsediğimi
saçlarımla oynadığımı
menekşem acıyor biliyor musun?

ya sen herşeyi nasıl biliyorsun!

bunu da bil bakalıkm
şimdi ne yapıyorum

sahiden bildin
izleyemediğimiz şu filmi düşünüyorum
ve haklısın o şarkıyı dinliyorum
onca kirlenmişlik içinde
ılık bir sesin içinde kayboluyorum.

belki bir gün söyleriz
hatta dans ederiz
bakalım kim kimin ayağına basacak

rüya

2011-04-25T11:49:00.002+03:00

kim gördüğü düşten dolayı suçlanabilir?

doğrudur uyanacağım

ne yapalım
dünyaya gözümü açacağım diye
hiç mi hayale dalmayacağım

ve sen
düşbozancılık oynama artık

ben mutluluk peşinde değilim ki
çok oldu cennetten sürüleli
hem belledim ki
"cennet cennet dedikleri birkaç köşkle, bir kaç huri"
istemem ben öylesini

ben sevdim seni
istesen de
istemesen de
sevdim seni...

23 Nisan'da sayfamda çocuklar, gülücükler ve umut!

2011-04-23T09:03:00.001+03:00

Çocuk bayramının içine saklandığı bir mevsimde can bulduğumu düşünerek uyandım bu sabah. Birazdan çocukların arasına karışacağım. Boyum, posum pek uygun değil ama ruhum çoktan çocuk gülücüklerini takındı. Siz görmezsiniz ama elimde hep minik bir bebeğim var, kulaklarımda kirazdan küpeler. Saçlarıma sakladım mor nergisleri toka niyetine. İşim oyun benim. Varsın olmasın süslü elbiselerim, boyalarım, oyuncaklarım. Oyun arkadaşım dedemi bir defa daha görsem bugün! Ben biliyorum ki bana verilecek en güzel armağan birbiriyle sahiden iletişim kurabilen bir anne ve babamın olması. İçinde bulunduğum evde dinlenilmem, konuşabilmem, düş kurabilmem. İçinde yaşamak istediğim topluma benzeyen bir ailem var. Bayram işte bu...

Özgürce gülümseyen, kendini resimle ifade eden iki çocuk Emir ve Eda,Uzağa Giden'in sayfasına konuk oluyor bugün. Egemenliğin kayıtsız şartsız halka ait olduğunu anımsatıyor çocuklar. Ne güzel. Uzağa Giden bugün çok mutlu. Tüm çocuklar gelsin buraya. Herkese yetecek kadar sevgimiz var. Hoş gelsin çocuklar. Hoşça gelsinler...

UNICEF yararına Roche tarafından düzenlenen ‘Geleceğin Yıldızı Sensin! Ne Olmak İstersin?” resim yarışmasına katılan bu miniklerin renkleriyle tüm çocukların kulaklarına fısıldıyorum: YAŞASIN 23 NİSAN...

Bu fısıltı çağlasın: Özgür, umut dolu, üretebilen, doğayla ve kendiyle barışık insanlar olarak yaşamak umudumla.

seyrüsefer

2011-04-06T11:52:00.020+03:00

yolculuğumu tamamladım
birim zamanda yol aldım
soluğum elverdiğince dünya gözüyle yaşama dokundum
belki de yaşamı dokudum

sahi kaç ilmekli bir halıydı hayat?

bilemedim.
bilmek de istemedim.

ilmekleri nereye attım
hayatımı mı düğümledim
yoksa düğümleri hayata mı çözdüm

ben perdesini araladım hayatımın.
kavgalarımın ve zaferlerimin yerle yeksan anıtı bedenime baktım.
soluklandım

varlığını çoğu zaman fark etmediğim
yoklukların
azlıkların
ve imkansızların tınısını
iç geçirişlerimde yankılanan
nefesime tutundum.

ve anladım ki o an, çokluktan tekliğe ulaşmakmış hayat.

yüzlerce ilmeği birleştirdim
kadere yazılmadım
kendi kaderimi yazdım.

ben
uzağa giden

gebe

2011-04-01T09:23:00.004+03:00

elimi cebime attım
süslü sözler kalmamış
ne yapayım?
söyle ne yapayım...

şehir hala gri
sana verecek rengim kalmamış
ne yapayım?
söyle ne yapayım...

bir düş kurdum
içine seni de koydum
ama uykum yok
uyuyamıyorum
düşüme seni çağıramıyorum
ne yapayım
söyle ne yapayım...

küt diye kalbime vuruyorsun sevda sözlerini
gelme üzerime
benden yar olamz sana diyorum
nisanım ben
ne yapayım
söyle ne yapayım...

**************************************
Okura Not: Güzel bir mevsim olsun. Benim zamanım ya!

Terapi Koltuğunda Edebiyat Yapma

2011-03-16T09:00:00.004+02:00

İnsan ruhunun haritasını çıkarma serüvenim devam ediyor.
Nefes bulduğum mevsimde "Terapi Koltuğunda Edebiyat Yapma" diyorum.

Belki gelirsiniz...

sitemkar

2011-03-02T11:25:00.002+02:00

Hepimiz her gün bir çok düşünceyi özgürleştiriyoruz.
Bunu bazen sözle, bazen de yazarak yapıyoruz.
Ben düşüncelerimi özgürleştirmede kalemi kullanmayı daha çok seviyorum.
Uzağa Giden'i yazıyorum.
Burası benim özgür yüzüm.
Yüzüm gölgelensin istemiyorum!

İnsana ait olan herşey gibi düşünce de yerleşik yaşamı seviyor.
Yazı, düşünceyi ete kemiğe bürüyor.
Böylece, izlediğim dünyada bir renk olarak varlığımın farkına varıyorum.
Fark ediliyorum.

Doğrudur, düşünceyi ifade ediş biçimlerimizin hemen hepsi evcilleşmiş değil.
Bazıları hala vahşi yanlarını koruyor.
Zihnimizdeki hemen herşeyin sözcüğe dönüşmesi için daha zaman olduğunu biliyorum.
Bu zamanı yasaklarla savmak istemiyorum.

Ben sadece özgür yüzümü, Uzağa Giden Kadın'ı yazmak istiyorum.

*******

Okura Not: Google'ın ücretsiz blog servisi Blogspot'a erişim Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.01.2011 tarih ve 2011/156 D iş sayılı kararı ile engellendi. Daha önce de Digitürk'ün şikayeti ile engenlenen Blgospot.com sitesine erişimin engellenmesiyle ilgili Superonline twitter hesabından açıklama yaptı. Superonline'ın açıklamalası; "Blogspot.com, Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.01.2011 tarih ve 2011/156 D iş sayılı kararına istinaden engellenmiştir. Blogspot.com'un kapatılması mevcut tüm servis sağlayıcılarını kapsayan yasal bir zorunluluktur. "

yarın yeni bir mevsim başlayacak

2011-02-28T16:39:00.001+02:00

rafları karıştırıyordum
seni buldum
aşk

hiç yaşanmamış
ya da
hep yaşanmış
gibisinden değil...

önceki zamanlara bir gönderme
ya da
geleceğe kaçış değil
bu buluntu

yeniden...

düşlerin
düşüncelerin
arzuların
tutkuların
özlemlerin
sevişmelerin
kavuşmaların
ayrılışların
aldanmışlıkların
üzerinden geçerek

baharın isyancılığına sığınıp
bir bir soyunmak

acıları
umutsuzlukları
bencillikleri
kimsesizliği

ne güzel bir çıplaklıktır bu!
nasıl da göz kamaştırıyorum
bi bak bana
en son ne zaman gördün beni böyle

dur
bekle
giyineyim kendimi
bir de
üzerime seni

biliyor musun?
yarın yeni bir mevsim başlayacak

şimdi söyle bana
hangi gerçeklik
bu kadar iç yakıcı olabilir
tıpkı ilk defa sevişir gibi

açık çekmece

2011-02-23T08:40:00.017+02:00

"Ulan Ankara, ben senin oğlun değil miyim,
Kasketimin altında tepeden tırnağa bozkır,
Gönlümde ıslık ıslık bir türkü çağırır..." Attila İlhan

"Düzenli, uygar, tarih dolu bir kenttir Ankara... Her semti ayrı bir kişilik taşır. Ünlü şairler, yazarlar bu kentte yaşamış, sorunlarını, düşüncelerini, duygularını paylaşmışlar. Aydınlar, bilimadamları, devlet adamları yetişmiştir. Ve bu kent, hem Millet Meclisi'nin hem Cumhuriyet'in kurulmasına kucak açmıştır." diyor Selim Esen gri şehrimi anlattığı kitabında.

Bir şehir ancak böyle anlatılabilir. Yaşanmışlığın imzası, belki de yazarın her kelimesi. Çevirdiğiniz her sayfada başka bir sokağa girip nefesleniyorsunuz. Yaşamın sessiz tanığı olan bir şehrin hikayesini okuyorsunuz. Bazen bir casusluk macerasının içinde heyecanlanarak, bazen o günlerin siyasi havası içinde memleketten insan manzaralarını seyrederek, bazen de küçük bir çocuk olup bugün sadece oyuncak müzelerinde görebileceğimiz tenekeden arabayı imgeleyerek sayfaları çeviriyorsunuz.

Selim Esen, kitabında sadece anılarını anlatmıyor. Kurgu ya da gerçek "bir dönemi ben yaşadım" diyor. Sizin de "bunları ben yaşadım" demeye cesaretin varsa, bu kitabı okuyum. Ve kendi kaderinizi yazın.

Şimdi... Neşet Ertaş çalınıyor kulağıma.

Cahildim dünyanın rengine kandım
Hayale aldandım boşuna yandım
Seni ilelebet benimsin sandım
Ölürüm sevdiğim zehirim sensin
Evvelim sen oldun ahirim sensin

Bozkırın dikeni bu adam. Kenger gibi dağlıyor sesi ciğerlerimi. Gözlerim gelincik arıyor... Ve hiç bir zaman cevabını alamayacağım o soruyu soruyorum kendime... "Büyüyünce gelin olur mu gelincik?"

Bazı bazı başımı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum. Bulutlara bakarak saatin kaç olduğunu anlamaya çalışıyorum. Dudaklarımda kaybolmasını istemediğim ince bir gülümseme. Elim uzanıyor çekmeceye, bir sayfa daha açıyorum.

Ve başlıyor 32. Bölüm: Ankara, şiirin başkenti...

hadi bir cesaret

2011-02-16T13:46:00.003+02:00

şu an seninle konuşmaya öyle çok ihtiyacım var ki.

çıkıp gelesim var yanına.

sabah sabah çay içmek seninle…

belki simidinin susamlarını kemirip,

“geri kalanı sen ye” deyip,

herkesin ortasında güpegündüz dudağından bir öpücük çalmak var aklımda.

sonra işe yetişmek için koşmak metroya.

solumak saniyelerce heyecandan.

sırıtarak, dudaklarımdaki sana dokunmak onca kalabalığın içinde.

“hınzır ben!” deyip düşler kurmak,

nasılsa iç sesimi kimse duymuyor deyip, bir düşten öbürüne koşmak.

"susamları yenmiş simidi ne yaptı acaba?" diye düşünmek…

ısırıp bıraktığım simidi kuşlara verdiğini, hatta bir parçasını yediğini düşünmek.

"benim hala umudum var"
diye mırıldanmak

metrodan inince alel acele telefon açıp “afiyet oldu mu sana?” diye sormak belki…

aklımdan geçenleri sana söylemek bir bir…

üretmek ve çalışmak için ne güzel bir gün diye kulağına fısıldamak.

ama bunların hiç birini yapmayacağım.

neden mi?

hadi bir cesaret sen de koy taşın altına elini...

inadına inadına bağır çağır

ne istediğini

*******************************************************************

Okura not: Metro bileti olanınız var mı?

benden, biraz biraz...

2011-02-15T16:36:00.003+02:00

Memur ıslatan yağıyor ince ince. Pencereden dışarı bakıyorum. Mazhar'a eşlik ediyorum bir yandan da. Şarkı söylemeyeli ne çok olmuş. Biliyor musun bazı şarkılar var ki raki gibi. Fena çarpıyor adamı. Hele tek başına söyleyince... Bu da öyle bir şarkı. Sözlerde kayboluyorum diye düşünürken, ritmin merhametiyle kendime geliyorum. "Benim hala umudum var..." diye mırıldanıyor dudaklarım.

1 dönem 2 kadın'ı okuyorum son üç gündür. Yirmi, bilemedin yirmi beş sayfa kaldı kitabın bitmesine. Ama sonunu görmeyeceğim bu kitabın. Bazı öyküler bitmemeli. Masalsı bir hayatı yaşayan iki kadına selam olsun. Tarihi kadınlar daha çok anlatmalı...

Ve Behzat Ç. Televizyon kumadasıyla barışmama neden oldun ya! Neden çok sevdim seni biliyor musun? Yakındır yazacağım... O kadar bekleyemez misin? Küçük bir ip ucu veriyorum tamam tamam. Nereye gidersen git en güzel şey sahiden Ankara dönmek!

Sırf bunun için zamana direnmeye değmez mi?

gri

2011-02-02T08:41:00.004+02:00

"yıllardır kahrımı çekmekten usanıp yorulmayan, cefakar karıma..."
4.5.958 - Orhan Kemal
ve ben
gecikmişte olsam
cemile'yi okuyorum...

bir taraftan da
sevdiğim iki adam söylüyor
eylül akşamı'nı dinliyorum...

pencerede gevrekleri gagalayan güvercinlerle kahvaltı ediyoruz
süte boğulmuş kahvem
erzincan tulumu
ama canım sıkkın
simite
çin susamı döküyorlarmış biliyor muydun?
ondandır belki de ağzımda lokmaların büyümesi
pek iştahım yok
bir şey yiyemiyorum.

gazete okumayacağım bugün
"ben yazdım, bu böyledir..."
edasıyla kalemi kıvıran kahinlerin
kendini doğrulama çabasına
duacı olmayacağım

gözüm kapıda
her an biri gelecekmiş gibi hissediyorum
beklediğim kimse yok oysa

pencereden dışarı bakıyorum
sis yok
ama ben bulanık görüyorum
gökyüzü!
bugün de benim değil misin yoksa?
mavinin kabahati yok azizim
gözlükleri değiştirme zamanı gelmiş geçiyor...

çok şeyi ihmal ettin der gibi boş duruyor pembe vazo
oysa
nergis zamanı
nedendir
daha hiç alıp da koymadım cam kenarına

yüzümde sızlayan bir gülümsemeyle söylüyorum
"belki benim kağıt param bir şekilde döne dolaşa senin cebine girmiştir..."

başka başka dokunuşlar içinden elimi hissedersin
dolmuşa verirken paraya bakıp gülümsersin

ben de hissederim...

kır ağı

2011-01-26T08:34:00.007+02:00

saat sabahın 7'si
kaygıyla kulağıma götürdüm telefonu
oysa Sünger Bob Kare Şort'un müziği her zaman gülümsetirdi beni

daha "merhaba" demeden
karşıdan bir ses
çoktan doğmuş olan güneşi
içimde uyandırdı

- çatılara yağmışısın!
- Ilgaz?
- sen çiy değil misin? çatılara bak. hepsinde sen varsın.

perdeyi açtım. her yer kırağı, her yer ben.
güldüm.

gözlerim bacanın kenarında sığınmış, ısınmaya çalışan güvercinlerle takıldı
selamlaştık...

demokrasi neferi sokak lambası hala yerinde duruyor.
bir soluk aldım...

tekir kedi, yalın ayak bugünkü kısmetinin peşinde.
ya nasip...

tamam gri kent bugün de uyanmış
günaydın

telefondaki ses:

- akşama belki kar yağar. oynarız!
- oynarız...
- başka çocukları sev, oyna ama benim kadar değil tamam mı?
- tamam oğlum.

telefonu kapatınca perdeyi açar Uzağa Giden. bir solukluk, evlerin çatılarına bakar. kırmızının üzerindeki şebnemlere gülümser.

ve bir şarkı söyler "geçse de yolumuz bozkırlardan, denizlere çıkar sokaklar..."

*************************************

Okura not:

sahi pencereler aydınlığa açılıyor mu?

hep Uğur'lar oluyor çünkü...

umuda şebnem düşüyor mu?

bozkırda hayalin sonu olmadığı öğretildiydi bana.

yoksa bu da mı masaldı...

ses'sizlik canımı acıtan

2011-01-19T10:01:00.056+02:00

bu sabah söyleyecek çok sözüm vardı sana...
dilimin ucuna bir bir dizdim kelimeleri
salınmak için rüzgarı bekleyen yaprak gibiydi her biri
sonra, çelme taktı düşündüklerim dudaklarıma
sustum.

oysa bu sabah söyleyeceğim çok sözüm vardı sana...

çayda çıra...

2011-01-17T10:15:00.004+02:00

ne zaman karanlığa gömülsek, evimizi aşkla aydınlattık. elektrikler kesildi gece yine, biz çayda çıra oynadık.

ışığın gölgelemediği sohbetleri çok özlemişim. duyular bir bir eksilince, insan nasıl da kendine dönüyor hemen. belki bu yüzden, bazı şeyler sadece geceleri söyleniyor. karanlığı aydınlatan sevda sözlerinin miladı, nedense hep ilk aşkla başlıyor. babam usulca bir masalı yazıyor yeniden. “annenizle nasıl tanıştık biliyor musunuz çocuklar?” diye başlıyor söze. olduğumuz koltuğa daha bir gömülüyoruz ve dinliyoruz dudaklarımızda gülücükle babamızı.

babam kendi sevdasını anlatırken, yüreciğimizin en köşesinde saklı duran, üzeri sımsıkı örtülmüş aşkımıza doğru yelken açıyoruz. geçlik makosenlerini kalbine giydirmiş yürürken alelacele bugüne babam, biz kendi aşklarımızı anımsıyoruz.

büyüdükçe hikayenin eksik parçaları bir bir tamamlanıyor. ya bizim farkındalığımız artıyor ya da babam daha çok sır paylaşıyor. yaşa göre uygulanan sansür, erişkinlikte tamamen kalkar diye umuyorum ama… nafile! babam bi adımcık ileri gitse, annemin bakışlarıyla çimdikleniyor. bu sessizlikler bana çok şey söylüyor.

derken annem şarkı söylemeye başlıyor “çayda çıra yanıyor…”

gözlerimiz karanlığa alışınca hep birlikte ayağa kalkıyoruz elimizde mumlar…

babam ve annem kol kola. tıpkı çocukluğumdaki gibi çayda çıra oynuyoruz. daha önce hiç çayda çıra oynamamış olan Ilgaz çok heyecanlanıyor. anne ve babasının dizinin dibinde ürkek adımlarla yürüyor. gülümseyerek aileme bakıyorum.

nedense ilk önce benim mumum sönüyor yine...
yok! bu sefer içerlemiyorum. hayat, böyle biliyorum.

Öykü Yazamayan Kız

2011-01-11T12:25:00.007+02:00

Vincent, Rachel için kulağını kesti.

Peki ya sen, öykü yazmak için nelerden vazgeçebilirsin?

Kulak, zihne giden köprü…

Vincent, kulağını keserek aklına ipotek koyan, sevgilisiyle arasına giren bağları kopardı.

Tüm sesleri susturdu.

Sen, kalemine ipotek koyan bağı kopartabilir misin?

Hayır!

Çünkü, daha onun “ne” olduğunu bile bilmiyorsun.

Artık yazamıyorum. Yani kendimi anlatamıyorum. Artık okuyamıyorum da. Yani …

Küsüştük kalemle, kitapla. Bir süredir ikisine de dokunamıyorum. Ellerim kör. Elerim hissiz. (Soyutsa soyut… Sahiden böyle hissediyorum!) Bu hissizlik tüm bedenimi saracak diye korkuyorum. Durup durup çimdikliyorum oramı buramı. Her seferinde canımı daha çok yakıyorum. Yok, henüz felç geçirmemişim diye seviniyorum. (Bu, okura sahici gelmeye bilir. Ama, sol kolumdaki morartı oldukça sahici.)

Akşamları iş çıkışı, farkında olmadan sıra sıra kitabevlerinin dizili olduğu sokakta yürür halde buluyorum kendimi. Hep aynı dükkanın önünde duruyorum. Bir süre içeri giremiyorum. Gün boyu görmeyi beklediğim biriyle buluşacakmış gibiyim. Olduğum yerde duramıyorum. Vızır vızır arabaların geçtiği yoldan, karşıdan karşıya geçmeyi bekleyen sabırsız yaya misali bir sağa, bir sola bakınıyorum. “Gelmedi!” kaygısına kapılıp, ileri geri yürüyorum. İçim daralıyor. Derin nefesler bunaltımı kesmiyor. Boncuk boncuk terler alnımda. Avuçlarım yanıyor. Dayanamıyorum. (Tasvir etme. Durumu öyle bir anlat ki okur nasıl bir ruh hali içinde olduğunu anlasın. Senin için endişelensin, korksun, sevinsin… Uzun uzun bize iç tahlil yapma. Az kelimeyle, çok şey anlat. Şuraya kadar okuduklarım içinde budanacak o kadar çok kelime var ki...) Hızla kitapevinden içeri giriyorum. Kapıyı açtığımda duyulan çan sesi tüm dikkatleri bana yönlendiriyor. Başımı önüme eğiyorum. Üzerime yapışmış, beklediği gelmeyen kız görüntüsünden sıyrılıyorum. Beklediğim, istediğim, aradığım bu dükkanda. Biliyorum!

Sıra sıra öykü kitaplarının dizili olduğu rafın önünde duruyorum. Hızla tarıyor gözlerim kitapları. Bir umut, belki bir kelime kucaklar beni diye iç geçiriyorum. Uzun uzun raflardaki kitaplara bakacak sabrım yok. Aradığımı bulamıyorum. Keşke üzerime yıkılsa raf. Altında kalsam. Kitaplar kan revan, ben kelime kelime... Karışsak birbirimize. Yazamıyorum… Okuyamıyorum…

Bu işin bir ilacı olmalı diye umarsızca bakıyorum raflara. Ruhumda fark yaratacak, beni şaşırtacak cinsten bir şey istemiyorum. Ezber yapmam gerek. Ezber! Ezber bozmak istemiyorum artık. Daha önce hiç yapılmamışı değil, bileneni yazmak istiyorum. Kolay mı Leyla ile Mecnun’u anlatmak diyorum.

“Süslü cümleler kurma. Güzel cümleler okuyanı vurabilir. Ama öykü cümleleri böyle olmamalı. Bir olay anlat. Hepimizin düşündüğü ve içimizde mükemmel şekilde kurduğumuz cümleleri ete kemiğe bürümekten vazgeç. Bir kriz yarat. Bir tepe noktası olsun. Üçgenin en üstteki noktası gibi... İyi yazmak ayrı şeydir, doğru yazmak ayrı. Neresidir senin yazdıklarının kriz anı?”

Kapadım kulaklarımı. Kulaklarım zihnime giden köprü. Yıktım köprüleri. Duymak istemiyorum şimdi bu cümleleri. Annesinin uyarılarına kulak tıkayan yaramaz çocuk gibiyim. Sımsıkı yumdum gözlerimi. Tortop oldum. Öyle savunmasız, öyle bir başıma hissediyorum ki. İnsanların bana nasıl baktıklarını bile önemsemiyorum. Sarıldıkça sarılıyorum kendime.

(-Yalçın* gel birlikte çömelelim yere. Yere çömelmek güvenli. Düşsek daha az canımız yanar. Bildik, tanıdık şeylerden vazgeçmek ne kadar zor. Yalçın elimi tut! Tam iki yıl yüz seksen yedi gün sonra bir sabah gel kavuşalım. Özgürlüğüne kavuş. Bunu kimseye deme. Ailene bile. Kafesten kurtulan bir kuş olsa, özgürlüğünün ilk gününü sevdiğiyle geçirir değil mi...

- Yalçın sadece bir öykü kahramanı... Okur, bunu bilmez. Kafandakileri öyle bir anlat ki okurun bildiklerini bangır bangır bağırma ama bilmedikleri içinde bir olay örgüsü olsun.

- Okur, Yalçın’ı sevgilim sansın…

-Yalçın’ın burada ne işi var? Öyküye destek bir tip değilse ki değil, at gitsin onu… Yalçın çık ağabeycim aradan.

-Ya elimi tutsun bi. O bana ya da ben ona çok benziyoruz.

- Olmaz elini falan tutamaz.

- Peki. Yalçın git sen Zeynep’in yanına.

- Zeynep kim?

Yalçın’ın sevgilisi…

- Aaaaaaaaaaaaa! Ben böyle başlayan bir öyküyü hiç okumazdım… Kafamı karıştırıyorsun.)

Hangisi daha acıtıyor beni karar veremiyorum. Süslü cümlelerden ibaret şeyler yazabildiğimle yüzleşmem mi? Kurgunun zayıf kalması mı yoksa sahiden ne çok şey anlattığımı sanıp hiçbir şey anlatamam mı? Derinden bir korkuda sarıyor içimi. Bir kriz yaratmam gerektiğini biliyorum.

Ben kriz yaratamam ki! Ben krizleri çözenim. Kim verdi bana bu görevi? Bilmiyorum. İnsanlar daralsa, bunalsa, boğulsa, ne zaman soluksuz kalsa bana gelir. Ben kriz çıkmasın diye başkalarının yerine kriz geçirenim. Şimdi her zaman engellediğim şeyi çıkarmam gerekiyor. Yazdıklarıma bakıyorum tüm tipler benim evladım gibi. Nasıl da sarıp sarmalamışım onları. Hiç biri düşüp bir yerini kanatmıyor. Hatta bağırmıyor, küfretmiyor. Dünyanın tozu, kiri onların üzerine bulaşmıyor. Peki benim yazdıklarımda hayatı kim yaşıyor? Çok güzel cümleler kurabilirim ama okur yazdıklarıma anlam yükleyemeyecekse… Otuz beş yıllık alışkanlıklarımdan kurtulamayacağıma göre, sevdiğimden mi vazgeçmeliyim? Doğrusunu yapamıyorsam…

Yazamıyorum… Yazamıyorum…

Buzlu camın ardından bakar gibiyim. Ellerim acıyor. Yazamıyorum.

Öykü yazmak bir üçgen çizmeye benzer. Benim o üçgenin tepe noktasına ulaşman gerek. O zaman yazdım diyebileceğim. Dağcıların ipleri var, kancaları, çengelleri... Peki ben bu tepe noktasına nasıl çıkacağım? Sadece yazmak istiyorum. Sanki bir resital verir gibi, sabahlara kadar. Durmadan yazmak, anlatmak istiyorum. Kendimi. Düşlerimi. Düşüncelerimi. Sınırının ne olduğunu merak ettiğim sınırsızlığımı yazmak istiyorum. Ama yapamıyorum! Bana kriz çıkarmanın nasıl bir şey olduğunu öğretecek bir kitap istiyorum. Ama göremiyorum. Kayboldum kelimeler arasında. Başım dönüyor. Gözlerimde görmüyor. Dönüyor etrafımdaki her şey. Rafın üzerine yıkılıyorum. Gözlerimden bir damla düşüyor.

“Birkaç akşamdır gelip sadece rafın önünde duruyorsunuz. Aradığınız özel bir şey mi var?” diyor satıcı çocuk. Gözlerimin nemlendiğinin fark edilmiş olmasının sıkıntısını hissediyorum. “Çalan müziği dinliyorum demek isterdim. Okuyacak bir öykü kitabı istiyorum. Geçen hafta daha yeni tanıştım *Selo’nun Kuşları’yla…” deyip susuyorum. Sesim çatal çatal. Az daha bana sokulsa ağlayacağım. Öyle yalnız hissediyorum ki sımsıkı sarıyorum kollarımla bedenimi. Yüzüne bakıyorum satıcı çocuğun. Belli belirsiz gülümsüyorum. Yüzünü seçemiyorum ama. Omzuma dokunuyor “iyi misiniz?” dercesine. “Bir kriz yaratmam gerek” diyorum. Yüzüme bakıyor, "yaşadığın zaten bir kriz değil mi?" gibisinden. Elime bir kitap tutuşturup ardını dönüp gidiyor.

Ellerim titreyerek tuttum kitabı. Açamadım sayfaları. Ardını çevirdim. Boş gözlerle arka kapağa baktım. Okuyamadığım cümlelere baktım. “Öyle şeyler anlatmalıydım ki okura inandırıcı gelmeli tamam mı?” dedim. Sabahattin Ali’nin “şit şit” deyişi gibi ilk anda bir kriz çıkartmalıyım. O sırada yanda duran fotoğrafa takıldı gözlerim. Dalgalı saçlı, esmer adam. Yüz hatları en kadar da belirgindi. Dudakları dolgun. “Küçük insanları, mahalle aralarını yürek burkan bir incelikle anlatan öykü yazarı…” Okuyordum! “Orada oturmuş her şeyi tersine çevirebilir miyim, diye düşünüyordum. Bu mümkün müydü?” Zihnim bana oyun mu oynuyordu yoksa sahiden okuyor muydum? Telaşla etrafıma baktım. Alnımda biriken birkaç damla ter, göz pınarımdan süzülen yaşlara karıştı. Ellerim titriyor. Gözlerim biraz daha gezindi raflarda. Elimde tuttuğum kitabı daha bir sıktım. “Çiğdem Külahı”** diye fısıldadım. Okuyordum!

“Okuyorsun” dedi. Başımı kaldırdım şaşkınca etrafıma baktım. Kimse yoktu yanımda. Fotoğraftaki adam gülümsüyordu. “Bana bak” dedi. Şaşkındım. Bakıyordum. Öyle güzeldi ki dudakları. Parmaklarım gezindi yüzünde. Artık ben de o fotoğraf karesindeydim. Bir balkonda oturuyorduk. Masanın önünde geceden kalma bir kül tablası. Çok sevdiğim ama dilime yasakladığım mahlep şarabı… Yazılmış ama benim görmemem gerektiğinden ters çevrilmiş not kağıtları. Balkonun ardında uçsuz bucaksız bozkır. Bir yanım kenger, diğer yanım gelincik… Yine yazmaya başladım ezber cümleleri, betimlemeleri diye iç geçirdim. Oysa burası çiğdem külahı! Yanımda esmer, dolgun dudaklı adam. “Sahiden yazmak istiyor musun?” diyor. Kırgın gözlerle ona bakıyorum. “Bu şehir, parmaklarının ucunda sigara tutan sarı duman izi çok korkuttu beni” cümlesinde geziniyor gözlerim. Hızla kitabın bir sayfasını açıyorum. “Gene Gelirim…” diye başlayan bölüm kucaklıyor beni. Sayfa 62. “Daha tavşan yapacaktık değil mi?” diye gülümsüyorum. Başımı kaldırıp çiğdemden adama bakıyorum. “Evet!” diyorum.

Krize gelene kadar… Yazdıklarımda tip ya da kahraman yok. O nedenle ete, kemiğe bürünemiyor öykü. İsimler yok başta! Belki de her şey bu yüzden havada. Bu başı bozukluğun nedeni yazarak rahatlama düşüncesi. Şimdi yaşadığım sıkıntı da kendime varan tüm köprüleri yakmam. Yazamıyorum… Okuyamıyorum… Çok ben kaldım. Çok bir başıma. (Çok özledim şarap içmeyi… Unutmayı… Zamanı durdurmayı…) Eski solcular gibi anlaşılmaz ve uzun cümleler neden kuruyorum? O kadar mı anlaşılmaz acılarım var. (Bak yine bak. İç tahlil yok. Hadi koş sığın mesleğine hadi. Orası güvenli liman. Öyle iyisin ki işinde anladık. Ama yazıyoruz, hasta bakmıyoruz!) Çıktım fotoğraf karesinden. Sımsıkı sarılıp dudaklarına yapışmak istedim dolgun dudaklı esmer adamın. Eğilip ondaki denize dokunmak istedim. Tüm kelimelerini emercesine onu öpmek… Bir teni yaşamak, bir aşka koşmak değildi öpüşüm. Yazma tutkumu hissedebilmekti niyetim. Yapamadım. Dokunamadım dudaklara… Bu çiğdemlere ihanet olurdu. O anlatsın bakalım uzakları. Ben bakayım. (Hayda… Ne şimdi bu küsmüş küçük kız. Yani böyle yaparsan biz seni nasıl eleştireceğiz. Nasıl seni senle yüzleştireceğiz. Sana yumurta atamayacak mıyız? )

Hala kitabın arka kapağına bakıyorum. Harfler üzerime üzerime geliyor, hece hece. Nedense birleşip bir kelime oluşturamıyorlar. Yazılanları okuyamıyorum. Fotoğraf da kayboldu. Göremiyorum! Aklımda hep o iki kelime “kriz yarat!”. Düş bozan bir şimşek bu cümle. Yazdıklarım üryan. Yazdıklarım yarım. Yazdıklarım bensiz. Sımsıkı sarılıyorum kendime. Kollarım yetmiyor. (Yalçın da gelmiyor. Zeynep elini bırakmıyor çünkü...) Umut bellediğim kitap düşüyor elimden. Dolgun dudaklı saçlı esmer adam, okuyabildiğim kelimeler yok artık. Koşarak çıkıyorum kitabevinden.

Hıçkırıkların bini bin para. Okuyamıyorum, yazamıyorum…

* Ah Özgürlük, Can Gazalcı

** Selo’nun Kuşları, Cemil Kavukçu

*** Çiğdem Külahı, Ahmet Büke

*******************************

Okura Not:

Yazmak, hayal perdesinde bi nefes.

Yazmak istiyor muyum?

EVET!

Okurlarıma Yeni Yıl Armağanımdır: İpteki Çamaşırlar

2010-12-27T11:42:00.000+02:00

Havanın güzel olduğunu balkonlara çamaşır asıldığında anlıyorum. Ne çok çamaşır yıkanmış bugün. Kim giyinmiş bunları, ne zaman, nerede, nasıl kirletmiş. Sonra kim yıkamış ve asmış? Gözlerimde eteklerin, pantolonların hatta iç çamaşırlarının beraber ve solo geçişleri. Çamaşırlara bakarak bir insan hakkında ne çok şey öğrenilebilir diye düşünüyorum. Mesela bu mahallenin erkekleri mavi gömlek seviyor. Her ipte bir gömlek, her evde renk ahenk bir mavi. Sanki elimi uzatsam, daldan elma koparırmış gibi yakalayıvereceğim birini…

Soluklu hayatı, soluksuz sevişmelerle yaşıyorlardı bir süredir. Düşünmüyorlardı mutlu muyuz diye? Böyle yaşamak güzeldi hem kendileri hem de başkaları için… Onların yaşantısı başkalarının dudaklarında gülücük, hayal hatta kalp çarpıntısıydı. Bazen de kıskançlık. Birbiri ardına apartmana girdiklerinde perde arkasından onları izleyip iç geçiren, dedikodu eden komşu kadınların ya da gevrek gevrek gülen kapıcının hiç farkında değillerdi. Öylesine kendilerine dönük yaşıyorlardı ki! Tıpkı bir vazo ve içindeki çiçek gibi… Ev onları birleştiren su gibiydi. Dışarıda ne olup bittiğinin bir önemi yoktu. Vazo ve çiçek birbirine doyup, su artık onları canlı tutamadığında bir sonraki kavuşma anını beklemeye koyuluyorlardı. Bundan da şikâyetçi değillerdi. Birlikte olmak istediklerinde bu küçük eve geliyorlardı. Kim olduklarını unutuyorlardı. Sözler yoktu aralarında, tutulmadık yeminler. Küfesi sorumluk olan, beklentilerle boğulmuş ilişkileri taşımaktan yorulmuşlardı. Sadece sevişiyorlardı. İşte böyle bir gecenin sabahında yanında uyuyan adamı izliyordu Meltem. Ne kadar da savunmasız görünüyordu uyurken... Ne kadar kendisiydi... Çıplaklığı bu yüzden seviyordu. Uyurken adamı izlemek keyifliydi. Aklından aşk konulu türlü şeyler geçerken aceleyle çıkartılmış, yakası kolu bir yerde olan gömleğe takıldı gözü. Adamın yumuşak hatları ile gömleğim tortop olmuş halindeki tezatlığa baktı. Uzandı, adamı uyandırmamaya özen göstererek aldı gömleği. Oturdu yatağın içinde. Kokladı gömleği, kollarını düzeltti ve giyindi. Birkaç düğmesini ilikledikten sonra yataktan kalktı. Pencereden esen rüzgâr gibi geldi onun kalkışı. Burnunu kaşıdı adam ve uyumaya devam etti. Mavi gömlek üzerinde, evi gezdi Meltem. Ev daha başka göründü gözüne. Perdeler dikmek gerek dedi, şuraya küçük bir halı, hatta mutfağa iki kişilik bir masa… “Ev mi kuruyorum?” diye düşündü, irkildi. Üşüdü. Sarılıp, sarmalanmak istedi. Önünde durduğu aynadaki aksine baktı. “Bu gömlek senin değil” dedi ayna ona. “Dibine vurduğunu sandığım yalnızlığımdan böyle kurtulamazsın.” İçi titredi. Başını önüne eğdi, düğmeleri çözmeye koyuldu. “Hayal yok, plan yok sadece yaşayacağım” dedi kendi kendine. Söylediklerine inanıyor muydu sahiden? Gömleği çıkarmak istemiyordu üzerinden. Hatta pencere önüne çiçekler almalı, belki fesleğen diye geçiriyordu aklından. Kızgın yağa atılmış mısır tanecikleri gibi bir bir düşünceler beliriyordu aklında. Gömleğe sımsıkı sarıldı. Fark etmedi geldiğini adamın. “Anlamıyorum, kadınlar seviştikleri erkeklerin gömleklerini neden giyerler” dedi Mert tutkuyla Meltem’in boynunu öperken. Doldu gözleri Meltem’in. Kıvrılmış mavi çarşaf arasında sıkışmış çiçekli bluzuna baktı. O bluzda neden hiç mavi yoktu?

Rüzgâr kesildiğinde havayı kaybettiğimi sanıp panikliyorum. Böyle zamanlarda gözlerim balkonlarda asılmış çamaşırları daha çok arıyor. Sallanınca asılanlar, hava burada diyorum. Derin derin nefes alıp içime depolamama gerek yok havayı! Küçük küçük karanında nefeslerle hayatı yaşamaya devam ediyorum.

Uzun bir gündü. Çok özlediler birbirlerini. Nedense bunu söylemediler. Belki hemen kavuşmak istemediler. Günün karaltısı gözlerine vuruncaya kadar beklediler. Saatler altıyı gösterdiğinde caddenin ucunda birbirlerini gördüler. Ağır adımlarla yürüdüler. Hiç acele etmediler. Aralarında bir solukluk mesafe kalana dek beklediler. Göz göze geldiler. Durdular. Kavuşmadılar. Özlemleri, acıları arttı. Aralarındaki mesafe çoğaldı. İçlerine birbirlerinin nefesini çektiler. Gözleriyle öpüp, dudaklarıyla izlediler. Sadece elleri birleşti, hoş geldin dercesine. Yürüdüler. Hiç konuşmadılar. Sadece yürüdüler. Elleri soğuktu kızın. En ateşli sevişmelerde bile soğuktu kızın elleri. Mahir nasıl severse sevsin Zeynep’i, bu soğukluğun hep aralarında olduğunu bilirdi. Hiç mi ısınmayacaktı bu kızın elleri? Eksik olan neydi? Geçmişten bir iz belki… Gelecek için kurulan gerçekleşmesi imkânsız bir hayal de olabilirdi. Ya da… Mahir sevdiğinin elini üşütenin ne olduğunu bulmaya çalışırken, Zeynep tanıştıkları günü düşünüyordu. Kalabalık bir sokakta karşılaşmışlardı ilk kez. Elindeki çantasını sıkıca tutmuş, rota bellediği Arnavut kaldırımında başı önünde yürüyordu Mahir. Zeynep’se yaşanmamışlıkların peşinde, yakalamak için bir sonraki anı şimdiyi feda ediyordu. İşte böyle bir zamanda kalabalığı yara yara hayata koşarken çarpıştılar. Tenlerin teması sarstı Zeynep’i. Durdu olduğu yerde. Mahir’de ise bir değişiklik olmamıştı. Nasıl da emindi attığı adımdan. Usulca başını kaldırıp seslendi Zeynep’e "merhaba". İrkildi kız. İlk kez ısındı elleri. Tanıdık, bildik bir kelimeyi ilk kez duyar gibiydi. İşittiği söz kulaklarından tüm benliğime yayıldı. "Merhaba". Harfler kolye gibi bir bir dolandı boynuna. Hele o "r" sesi var ya gelip öptü sanki Zeynep’i tam şah damarından. Boğazında düğümlenen soluğuna tutundu kız, yaşamak istiyorum dercesine. Mahir gözleriyle dokundu Zeynep’e. Teninde yumuşak bir el gezindi sanki. Belli belirsiz bakışlarla sarılıyordu Mahir. Zeynep telaşlandı. Avuçları alev gibi yandı. Kalabalık silindi birden. Yer gök karıştı… Ellerine baktı Mahir’in, yüzük aradı gözleri. "Ellerimde kalbimi görebilir misiniz?" dedi Mahir. Kızardı Zeynep. Hiç tanımadığı bir adamın gözlerinde kaderini ararken buldu kendini. Açılan yeşil hırkasının düğmesini iliklerken Mahir düşündü. Birine güvenmek ilik ve düğme gibidir. İkisinde bir iz mutlak vardır…

Gün gecenin koynuna girince hava renk değiştiriyor. Bunu sevmiyorum. Örtülerin altında hava almak zor. Hızla günden kalma havayı sakladığım evime koşuyorum. Sabah yıkadığım çamaşırların ipte asıldığını anımsıyorum. Toplarken onların çamaşır olmadığını biliyorum. Onlar yaşadıklarım. Uyanınca, elbise değil yaşadıklarımı giyiyorum bu ipten alıp. Belki de ipten dönen hayatımı giyiniyorum.

Tüm çamaşırları topladım. Sepetin içinde duran yakası açık kırmızı elbiseye bir bakın hele nasılda tutku dolu. Yumuşacık pembe kazak şefkatle sarmak için bekler gibi. Şu savaş rengine benzeyen mor bluza ne demeli… Sarı etek nasıl da kıskandırır yeni yetmeleri. Renk ahenk bir dolu elbise bekliyor giyinilmeyi; kırmızı, mor, sarı, turuncu, pembe, eflatun… Neredeyse her duygu burada tutku, aşk, öfke, sadakat, hırs, kıskançlık… Ama hiç mavi yok, hiç yeşil. Meltem’in hayalden dünyasını gerçeğe döndürecek umudun rengi nerede şimdi? Peki, Zeynep’in ellerini ısıtacak güvenin tonları?

Pencerenin perdesi asılan çamaşırlar gibi hareketli. Hava burada. Ben buradayım. Kapatırken perdeyi cama yansıyan kendimle selamlaşıyorum. Kendime baktıkça şaşırıyorum. Mavisi olmayan çiçekli bluz, düğmesi açık yeşil hırka sizleri ben ne zaman giyinmiş diye mırıldanıyorum.

***********************

Okura Not: Bu öykü tüm okurlarıma yeni yıl armağanımdır. Yaşamınızda eksik olduğunu düşündüğünüz şeyleri tamamlayabilmeniz dileklerimle…

mühür

2010-12-23T08:29:00.002+02:00

bohçalanmış bekleyişlerimi
çözen yürek bağı
mühürle beni

aşktan sarhoş bir başı,
taşımak ne zormuş.

yürek sarsıntıları arasında.

son 4 - biraz gölge, biraz sihir

2010-12-21T08:23:00.002+02:00

havada inci soğukluğu.

kar, yürek kaydırmaca oynuyor.

gün üşümüş

kıvrılmış
az evvel
girmiş gecenin koynuna

yorganı bir çeksin başına
sihir yapacağım
bekle...

tıpkı bana benzeyen
bir kız yürüyecek ardımda

şaşıracaksın!

ve o geldiğinde

hiç bensiz kalmayacağım.

artık hiç üşümeyeceğim...

bu en uzun gecede bile!

*****************************************************

okura not:

bir gölge oyunu değildir hayat.

insan en çok kendini özlüyormuş biliyor musun?

Teşekkürler

2010-12-18T07:22:00.001+02:00

Merhaba değerli dostlar,

Bir milyon kalemi kurduğumuzdan bu güne 3 yıl olacak neredeyse. Yeni doğum günümüzü 2011'le birlikte kutlayacağız. Kurulduğundan bu yana blog yazarlarını buluşturmanın yanında, çeşitli iyilik projeleri ile internet üzerinde güzel işler de yapılabileceğini ispatlama şansımız oldu. Bu şansı bize verip, bizlere güveniniz sayesinde birçok çocuk, yaşlı insanı mutlu edebildiğimiz için kıvançlıyız, mutluyuz.

Bu yolculukta bugün geldiğimiz noktada son kampanyamızla birlikte yine güzel bir işe daha imza attık. Değerli dostum A.Şebnem SOYSAL’LA geliştirdiğimiz ve bu projede öncü görevi alan editörlerimiz EFSA ve BEENMAYA ve değerli editör arkadaşlarımız sayesinde projemiz kısa zamanda hızla yayıldı. Her kampanayda bize destek veren dostların sayısı artar ve bazıları daha çok emek harcar. Bu kampanyada adeta 1MK editörü gibi çalışan bir blog yazarı dostumuz Ahmet Söylemez'in ve sonrasında sizlerin bloglarında ve facebook benzeri sosyal medya ortamlarda projemizin duyurulması sayesinde güzel neticeler elde ettik.

Şu an Kahraman Maraş / Ekinözü YBO'da okuyan 240 çocuğumuzun ayakkabı ihtiyacı Minik eller üşümesin, minik eller donmasın kampanyası kapsamında karşılandı. 150 çocuğumuz için bere, kaşkol ve eldiven bekliyoruz. Okulumuz için nakdi bağışlarla bir projeksiyon cihazı almayı düşünürken, değerli bir katılımcımız sayesinde bir projeksiyon cihazı bağışı alındı.

Burada ismini sayamadığımız birçok kardeşimize, katılımcı dostumuza teşekkür ediyoruz. Bağışçılarımızla ilgili bir listeyi kısa zamanda sizlere duyuracağız. Bağışlarınızın çocuklarımıza bizzat ulaştığına dair belge ve fotoğraflar sitemizde yayınlanmaya başlayacak. Ayrıca bizlere yazdığınız o içten, sevgi ve iyilik dolu mailleri de paylaşmak istiyoruz.

Bir milyon kalem olarak, bizlere verdiğiniz en güzel doğum günü armağanı bu kampanyaya katılımınız oldu. Kahraman Maraş / EKİNÖZÜ YBO’ da okuyan 170 erkek 70 kız çocuğu için de hem yeni yıl hem de bir bayram sevinci yaşattınız. Sağ olun var olun. Çok daha iyiyi yapabilme yolunda umutlarımızı tazelediniz. Hepinize teşekkür ederiz.

Birmilyonkalem.com sitesi olarak bu yolculukta bizlere destek olan başta değerli editör ve yazar dostlarımız olmak üzere, blog camiasında ya da internet dışında da olsa bize katkı sağlayan, duyuran, çaba sarf eden ya da yardım edemese bile iyi dileklerini sunan tüm yürekdaşlarımıza şükranlarımızı sunuyoruz.

Sanal dünyada, gerçek bir gönül yolculuğu sloganı ile başladığımız yolculuğumuz aynı heyecan ve umutla sürüyor. Çok yakında sizlerden aldığımız güçle yepyeni, heyecan ve umut dolu bir iyilik hareketi daha başlatacağız. Sizleri üzmeden, yormadan, sıkmadan ama birilerine yardım etmenin mutluluğunu yüreklerinizde doya doya hissedebileceğiniz projelerde birlikte olmak umuduyla, lütfen bizimle olmaya, bizi izlemeye devam edin.

Birmilyonkalem: bir gönül yolculuğu, bir gönülden bin gönüle ulaştı şimdi hedefimiz birmilyon gönülle bir arada yolculuk yapabilmek. Çok mu hayal gibi görünüyor? Başladığımızda biz bile hayal edemezdik bu kadar güzel şeyler yapabileceğimizi. Umudumuz olsun ve iyi niyetimiz. Gerisi kendiliğinden gelir, dün başardık, bugün başardık, yarın neden olmasın?

Saygılarımla

1Milyon kalem Site Admini

Erkan BAL

Gazeteci-Yazar

Gerçekleşen 1mkalem sosyal sorumluluk kampanyaları

1- Her çocuğun bir masalı olmalı kütüphanesi / Yeşilolvacık /Mersin

2- Adıyaman'da bir çocuğum var / Adıyaman

3-33 okul 3003 öğrenci için el ele / Dursunbey / Balıkesir

4-Tokat huzurevinde bayram var / Tokat

5- Ulupamirde hırka olmak / Van

6- Umut çocukları okulda / Çınarcık / Yalova

7- Altına imzamı atarım / Anıtkabir / Ankara

8- Şaika Günsel TUĞRUL / Blog yarışması

9- Çocuk ihmali ve istismarını önlemek için bilgileniyoruz

10- Öğretmenimi Yazıyorum

11-İşaret dili öğreniyoruz

12- Minik eller üşümesin, minik ayaklar donmasın / Ekinözü / Kahramanmaraş

240 Çocuk Üşürken...

2010-12-16T08:27:00.000+02:00

yüzünden düşenler

sırça bir aşkın kalıntıları

prova edilmiş sevdalar

kırılsın bırak

acıyanla, acıkan arasına sıkışma

eve ekmek de götürmelisin

2 Eylül 2009, Ankara

*********************************************

yüreğe, sevda götürmeyi unuttuğumdan beri
sessiziz.
kırıntılardan, ekmek yapmayı özledim.

nasıl oluyorda
kalemimin izlerini
böyle yanılmadan değerlendirebiliyorum
yazmamayla bir süredir

belki de tüm kelimeleri örten
aşktır

belki de sessizlikle noktalanmış,
savunmasız
bir isyandır
yaşadıklarımız

16 Aralık 2010, Ankara

Minik Ayaklar Üşümesin kampanyası devam ediyor.

Sevgili okur! Eve ekmek götürürken, yürekler üşümesin.
Çorap, bere, atkı armağanlarınızı yollamak için birmilyonkalem@gmail.com adresine bir e-posta yazmanız yeterlidir.

Minik ayaklar hala üşürken...

2010-12-14T08:58:00.000+02:00

havada inci soğukluğu

kar

yürek kaydırmaca oynuyor

… ve ben

dün eldivenlerimi kaybettim

ellerim üşüyor

çok üşüyor ellerim

sensizliğe

soğuğa

ellerim

bir başına direniyor

kar topu oynayan çocuklara bakıyorum

onlarında elleri üşüyor

sensizliğe, onların ellerini ısıtarak dayanmak istiyorum!

**********************************************

Minik Ayaklar Üşümesin kampanyası devam ediyor.
Artık sadece 60 çocuğımız için biraraya gelmemiz gerek...
Onların elleri hala soğuk.
Onların eldiveni, benim senim yok…

Sevgili okur! Yürekleri ısıtmak için hiçbir zaman geç değildir değil mi?

Minik ayaklar üşümesin!

2010-12-08T14:30:00.007+02:00

"Yeni yıl geliyor! Bu yıl birmilyonkalem.com çocuklar için bir şey yapmayacak mı?" diye soran dostlar,

Biliyor musunuz küresel ısınma yüzünden değil, çocuklar üşümesin diye kış gelmiyor. Bir süre daha kar yağmayacak. 172 erkek 70 kız çocuğu sizden gelecek armağan paketlerini aldığında soğuklar iyice kendini hissettirecek ve kar yağacak.

Kahraman Maraş EKİNÖZÜ Yatılı İlköğretim Bölge Okulu'nda okuyan 242 öğrenci için birer ayakkabı, eldiven almaya ne dersiniz?

Önceliğimiz ayakkabı... Sonra eldiven....

Her zamanki gibi kampanyayı bloglarımızda duyurarak işe başlayalım.

"Ben armağan yollamak istiyorum." diyen dostlar lütfen birmilyonkalem@gmail.com adresine e-posta yazsınlar ki kardeşlerimizin ayakkabı numaralarını paylaşalım.

Elimiz çabuk tutmalıyız şunun şurasında yeni yıla ne kaldı. Haydi minik eller üşümesin, minik ayaklar donmasın!

1MK Ailesi

Elim çocukların üzerinde demek için için tık tık

************************************

Okura Not: "SON" serisi yeni yılla birlikte kaldığı yerden devam edecek...

son 5 - olasılık

2010-11-22T11:59:00.000+02:00

yazdıkça
bende saklı duran Tanrı'yı uyandırsam

böylelikle
içimdeki sevince dokunsa kelimeler

kendi kaderimle oynarken
ruhumun sınırlarını görebilirim o vakit

işte bu nedenle
söyleyecek daha çok sözüm olsun istiyorum.

kim
sonsuzlukla yarışmak istemez ki?

Son 6 - telafi

2010-11-09T08:38:00.003+02:00

ılık bir kasım sabahı ankara’da..
ben bu günü aramaya gidiyorum

tek başıma

inadına inadına
kalbimi kamaştıran güneşe karşı
akşama doğru yol alıyorum

yelkovanın
ben olduğunu
hayal ediyorum

ki akrep beni ne zaman tutsa
aşk düşecek yüreğime
biliyorum

tutulmak istemiyorum

yaprakların terk ettiği
kış ağaçlarının içinden geçerek
işe gidiyorum

öyle çok şey var ki aklımda
zihnimin inzibatlarına karşı
siperdeyim

bir şeyler okuyabilme umudum hala var
böylece gözyaşlarımı erteleyebilirim

içimden mırıldanıyorum
iyi ki okuyabiliyorum
iyi ki yazabiliyorum

bir de konuşabilsem...

***************************************************************

okura not:

son günlerde
ne zaman aynada kendimle selamlaşsam
aynı soruyu soruyorum

“nasıl kurutacağız bu göz yaşlarımı?”

konuşarak azizim... yoksa konuşmadık ne varsa seninle, hep iki damla yaş olarak duracak gözlerimde

son 7 - masal

2010-11-02T09:00:00.004+02:00

bazı sabahlar uyanırsın
hava kurak, gönlün ayaz
sarılacak bir örtü bulamazsın
soğuk ellerin titretirken nefesini
hayallere kaçarsın

bildik bir masal gelir aklına
evvel zaman içinde…
diye başlamazsın
anımsamaya

çünkü zaman
çoktan söylenmiş
bitirilmiş
bir tekerlemedir
ağzında

seni ısıtacak anları düşürürsün
aklına
bir kral varmış
bir de peri kızı
yeter bir masalı yazmaya

ilk bakışta aşık olsunlar birbirlerine
işte öykü başladı bile

kavuşmasına kavuşurlar da
her masalda olduğı gibi
aralarında bir sır olsun
o vakte dek kimseciklere demedikleri
dağ fare doğursun

peri kızı çeksin dünyanın yükünü
sırma saçların altında
tam şah damarının üzerinde
saklı dursun bir yara
kim bilir hangi aşktan kalma

kızın kamaşınca kalbi aşktan
sırrını deyiversin krala
kralın içinden o ses haykırsın
"peri kızı çıplak!"

yarayı görünce ürpersin kral
kara kediler gırlasın
"bu kız sahiden peri değil midir?" yoksa

hüzünle gözlerine bakar kralın peri kızı
sakın dokunma yarama
insanoğlu bu
yenilir kral merakına
dokununca yaraya
kuş olur
uçar
gider
sevdiği uzaklara

o gün bu gündür hep aynı şarkı söylenir...

ben: kış ağacının yaprağı

2010-10-19T16:47:00.001+03:00

ağaç bile
yalnız ve çıplak kalma pahasına
en sevdiğini
uzağa göndermeyi
başarabiliyor

üstelik
önünde
uzun ve çetin bir kış olduğunu bile bile
ayrılığı kabulleniyor

ben
bir kış ağacının yaprağıyım
şimdi uzakta

dua et
ağaç
kavuşmalarımız olsun.

mevsimin adını da sen koy...

yağmur

2010-10-14T11:59:00.000+03:00

yürek nemi dersin gözyaşlarıma
peki yağmur ne o zaman?

çarpışma

2010-10-12T09:37:00.000+03:00

anımsar mısın
kalabalık bir sokakta karşılaşmıştık
ilk kez seninle

elindeki çantanı sıkıca tutmuş
rota bellediğin arnavut kaldırımında
başın önünde yürüyordun

bense
yaşanmamışlıkların peşinde
yakalamak için bir sonraki anı
şimdiyi feda ediyordum
işte böyle bir zamanda
kalabalığı yara yara hayata koşarken
çarptım sana

tenlerimizin teması
sarstı beni
durdum olduğum yerde
sende ise bir değişiklik olmadı
nasıl da emindin attığın adımdan
usulca başını kaldırıp
seslendin bana

"merhaba"

irkildim birden
tanıdık
bildik
bir kelimeyi ilk kez duyar gibiydim.

işittiğim söz
kulaklarımdan tüm benliğime yayıldı

"merhaba"

harfler kolye gibi
bir bir dolandı boynuma
hele o "r" sesi varya
gelip öptü sanki beni
tam şah damarımdan
boğazımda düğümlenen soluğuma tutundum
yaşamak istiyorum dercesine

gözlerin dokundu bana
tenimde yumuşak bir el gezindi sanki
belli belirsiz
bakışlarınla sararken beni
telaşa kapıldım
kalabalık silindi birden
yer gök sen ve ben
ellerine baktım yüzük aradı gözledim

"ellerimde kalbimi görebilir misiniz?" dedin

kızardı yüzüm
hiç tanımadığım bir adamın gözlerinde kaderimi ararken buldum kendimi.

kavrayıp avuçlarımı
dudaklarına deydirip mırıldandın

"iziniz kalır artık sözlerimde
arayışınızı anlatırım
aşk niyetine"

sahiden anlattın mı?

Zaman, keyfi ve sembolik bir yapıdır

2010-10-12T08:44:00.003+03:00

Zaman, insanın ürettiği keyfi bir sembolik yapıdır. Semboliktir, çünkü bir ön kabulle oluşturulmuştur: Bir saat altmış dakikadır.

Her zaman dilimi kendi matematiksel döngüsü içinde kurgulanmıştır. Zaman keyfidir! Çünkü, yaşamın akışı içinde aslında birçok şeyin hangi an olacağını, ya da olmayacağını belirleyen, bireylerin verdiği karardır. Zamanın öznelliğini en iyi Einstein'in şu sözleri açıklar: "Bireyin yaşantıları bize bir olaylar dizisi içinde düzenlenmiş görünür. Bu diziden anımsadığımız olaylar 'daha önce' ve 'daha sonra' ölçüsüne göre sıralanmış gibidir. Bu nedenle birey için bir 'ben zamanı', ya da öznel zaman vardır. Bu zaman kendi içinde ölçülemez. Olaylarla sayılar arasında öyle bir ilgi kurabilirim ki, büyük bir sayı önceki bir olayla değil de, sonraki bir olayla ilgili olur."

Zaman insanı içine alan, sınırlı ve sonlu yapısıyla bir anlamda insanı kendi döngüsüne ortak eden bir düzenektir. "Gerçek zaman ", bu sembolik yapıların düzenleniş ritminden, iç içe geçmiş yapısından, içsel dinamiklerin etkileşiminden oluşur. Farklı zamanların izleri zihnimizde sürekli dolaşıp durmaktadır. Bu nedenle, yaşam yaşananlar ve anımsananlar arasında bir gidiş geliş, geçmiş ve gelecek arasında kurduğumuz köprüde şimdiye sıkıştırılmış bir süreç niteliğindedir. Bu sembolik düzenek insanı çepeçevre saran bir yapı durumuna gelmiştir. Zaman kavramında bozulma, yaşamda başarılı olamamayı ve ileri boyutta psikopatolojiyi beraberinde getirmektedir.

Zamanda yer almak ve bir iz bırakmak her geçen gün insanlar arasında daha fazla önem kazanmaktadır. Çünkü bu durum, insanın var olduğunu göstermesine yönelik atılmış en somut adımdır. Zamanın sembolik olması onu aynı zamanda evrensel kılmaktadır. Zaman bir anlamda var oluşun simgesidir. Bu nedenle insanoğlu bin yıllardan saliseye kadar uzanan bir düzlem içerisinde zamanı ayrıntılandırmıştır. Zaman ölçülerinin bu kadar çok çeşitli olması, belki de insanın bu kurguya verdiği önemin en ciddi kanıtıdır. Bu kurgu tüm yaşamın işleyişini belirlemeye başladıktan bir süre sonra, insanoğlu ayrıntıya takılmaktan ötürü bütünü göremez duruma gelmiştir. Oysa bütün, kendisini oluşturan parçalardan farklı bir dokudur. Bunu yeniden keşfettiğimizde geçmiş-şimdi-gelecek üçlemesi hak ettiği değere kavuşacak, şimdi ve burada yaşanmaya başlanacaktır.

Şimdi ve Buradayı Yaşamak Dedikleri...

2010-10-11T08:43:00.000+03:00

" Her şey kendi varlığı içinde sürekliliğini korumaya çalışır "

Spinoza’nın bu sözü geçmiş-şimdi-gelecek üçgeninde insanın varlığını sürdürebilmesi için verdiği çabayı özetler niteliktedir. Varlık ve sürekliliğin korunmasındaki temel nokta, zamanda var oluşu ve aynılığı sürdürebilmektir. Bu pencereden bakıldığında, zamanı tanımlama ve kullanma biçimimiz kişiliğimiz hakkındaki belki de en kıymetli ipucudur.

Bu durumu açıklamak için getireceğimiz örneklere baktığımızda, insan ve zamanın, hep bir yarış ve/veya kavga içinde olduğunu görürüz. Örneğin; günü doldurmak için birden fazla işle aynı anda meşgul oluruz, ya da planlı bir biçimde uygun eylem sergileyemeyiz. Bu durum her zaman bir psikopatoloji ile ilişkili olmayabilir. Örneğin, pazar günü yaşanan karmaşık yaşantılarımızı düşünelim. Çalışma günleri tüm rutinliğine karşın, her an ne yapılacağı bilindiği için güvenli bir limandır. İnsanların zihinlerindeki zaman kurgusu, çeşitli nedenlerle kesintiye uğradığında alternatif çözüm yollarıyla sorunu çözmeye çalışırlar. Ancak, tatil günleri hemen her şeyin eş zamanlı olarak yapılmaya kalkışıldığı bir gün olduğu için, insanı yoran ve hemen hiçbir şeyin tam olarak yapılamadığı bir zaman dilimi olarak kalmaktadır. İşte bu nedenle zamanı kullanma biçimimiz bizi ele vermektedir. Sürekli boş vaktimiz olmadığından yakınırız, oysa pek çok an üretkenlikten uzak öylesine akıp geçmektedir.

İnsan ve zaman sanki yan yana duran birbirinden bağımsız iki cep saati gibidir: Kurulumları aynı ama bazı anlarda çakışan iki saat gibi. Tıpkı beden ve zihin gibi! Bu ikilem, insanın zaman algısında çok açık biçimde görülmektedir. Zaman bu nedenle, çoğu kez yorgunluk ya da yaşlanma olarak karşımıza çıkar. Beş duyumuzla farkında olduğumuz kavramlar üzerine daha çok yoğunlaşırız. Bu nedenle yaşamsal derin çizgiler, zihinsel etkinliklerden daha çabuk dikkati çeker. Beden yorulduğunda zamanın geçtiğini hissederiz. Çoğu zaman zihnin bir yorgunluk saati yoktur. Bu nedenle, yaşamı algılama ve ele alış biçimimiz, hatta kullandığımız savunma düzenekleri bu değerli ipucunun gerisinde yer alan halkalardan sadece bazılarıdır.

"Zaman" kavramını ele alış biçimi yaşamın doğal eğilimi ve kişinin isteği arasında gidip gelen bir tahterevalliye benzetilebilir. Zaman konusunda hayatın akışı ve kişinin farkındalık düzeyi kuşkusuz tahterevallinin yönünü belirleyecektir. Kişi olarak zihnimizde çeşitli kurulumlarla hayata yaklaşırız. Çoğu zaman; ayrıntılara takılır genel çerçeveyi kaçırırız. Yani tuzağa düşeriz! Asıl olandan uzaklaşırız. Gerçek gereksinmeler, sahte ihtiyaçların gölgesinde boğulur. İşte bu nedenle çevremizdeki hemen her şeye sahip olmak isteriz. Her şeyi, sürekli bir tanımlama çemberinin içine sokma çabası içerisine gireriz. Bu da, pek çok önemli noktanın kaçırılmasına yol açar. Yani; zaman " HER AN BİR HALDEDİR ", yani akışkandır.

Sürecek – Yeni bölüm: Zaman keyfi, sembolik bir yapıdır.

bırakın güneş girsin içeriye

2010-10-08T08:42:00.000+03:00

kırk boğumun çözüldü düğümü

açtı ağzını
yumdu gözünü

yakası açılmadık
kelime kalmadı

saydı
sövdü
yıktı
döktü
herşeyi...

kustu sonra
yıllardır kendisine yutturulanları

içinden çıkanlara baktı bir süre
ezber bozan diye yutturulan doğmalar
safrasını taşa çevirmişti

boş gözlerle
sarı sıvının içine gizlenmiş
yanlızlığına baktı

doğruldu birden
diklendi yer çekimine
bırakın güneş içeri girsin dercesine
belli belirsiz
açtı ağzını yeniden

kelimelere giyindi aceleyle
çünkü
güneş yakıcıydı.

sana geldim

2010-10-04T09:45:00.000+03:00

herşey değişiyor

artık
değişeni değil
neyin
aynı kaldığını
anımsamaya çalışıyorum

yontu yüzlere asılı kalmış çakma gülücüklerden çok
sahici gamzenin peşindeyim

yok bunları bana yazdıran
sonbahar değil

yapraklar
ağaçlara ihanet etmedi
henüz

neden ihanet olsun? "değişim"

inan bu sorunun cevabını
ben de bilmiyorum

ardımı dönüyorum kara iklimine
sana geliyorum

mavi!

bir kaç günlüğüne
sarıl bana...

vicdan

2010-09-29T08:40:00.001+03:00

dilimizden bir bir eksilirken kelimeler
olup bitenleri anlıyorsan
bana da anlat

hayatımızı
yüksekçe bir duvardan
aşağıya yuvarlıyor sanki birisi
sırça bardak gibiyiz
bir anda
tuzla buz olup
dağılıp gideceğiz

bundandır
uykularımızdan sıçrayarak uyanışımız

oysa bizim
taşınamayacak kadar ağır yükümüz yok
ne insan yönetiriz
ne de komuta ederiz
sen ve ben
öylece yaşar gideriz

seni bana
beni sana
bağlayan
sürekli bekleyişimiz

bekleyişimizin sonu geldi vicdan

ne olacağını ben sana söyleyeyim şimdi

karanlık adamlar gelecek
aydınlık vaadiyle
benim düşlerimi, düşüncelerimi
diken sayıp sökecekler bir bir

sonra
görünmez duvarların ardında
bulutların rengini düşleyeceğim
azatlı özgürlüğün başladığı gün ise

hangi köpeğe kemik olacağım şimdi ben!
diye düşüneceğim

olmadı inleyeceğim
seni sayıklayacağım

vicdan...

Fotoğraf: Marc Ribound

Umut Çocukları Okulda Kampanyasının Ardından...

2010-09-25T20:27:00.001+03:00

BirMilyonKalem.com yepyeni bir başarıya daha imza attı.

"Umut Çocukları Okulda" kampanyası

Kampanyamız çerçevesinde Yalova Çınarcık İlköğretim Okulu öğrencilerine yönelik başlattığımız "eğitim yardımları" geçen gün dağıtıldı. Yavrularımızın sevinci görülmeye değerdi.

Başta editörlerimiz ve bu kampanyada bizlere bizzat yerinde destek sağlayan sevgili Pabuç olmak üzere tüm yazar, okur ve destekçilerimize, ayrıca hediyelerin çocuklara dağıtımındaki katkılarından dolayı okul yönetimine teşekkür ediyoruz.yazarlarımız, okurlarımız, gönül veren destek olan tüm arkadaşlarımızın desteği ile hedefine ulaştı.

Yeni kampanyalarda buluşmak dileğiyle.

Bir milyon kalem . com

Editörleri

Not: Okul kütüphanesinin masal ve öykü kitabı ihtiyacı sürmekte. Kampanyamız eğitim yılının başlaması nedeniyle sonlandırılmasına rağmen dileyen okurlarımız yardım göndermeye devam edebilirler.

Seyahat Özgürlüğümü İstiyorum!

2010-09-20T08:50:00.000+03:00

Sayın Cumhurbaşkanım,

Seyahat özgürlüğü temel bir insan hakkıdır. İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 13. ve Anayasamızın 23. maddesiyle hepimiz için güvence altına alınmıştır. Ancak buna rağmen dünyanın en pahalı pasaport ücreti Türkiye'dedir.

Üstelik bu ücret, yürüttüğümüz kampanyaya karşı duyarlılık gösteren hükümetimizin geçtiğimiz Haziran ayında %50 indirim yapmasına rağmen böyledir. Dünya ortalaması 50 ABD doları olan 5-10 yıllık biyometrik pasaport ücretleri, Türkiye’de 225 ABD dolarıdır. Her yıl otomatiğe bağlanmış pasaport ve harç zamlarıyla ücretleri sürekli artmaktadır.

Türkiye’de asgari ücret yaklaşık 400 ABD dolarıdır. 4 kişilik bir aile yurtdışına çıkmaya karar verdiği zaman ödemesi gereken pasaport ücreti ve harçlar yaklaşık 950 dolar tutmaktadır. (fotoğraf+işlemler+yurt dışına çıkış harcı) Bu ücretlere vize harçları, ulaşım ve konaklama masrafları dahil edildiği anda bir kişinin veya ailenin yurtdışına çıkmasının önüne yüzlerce dolarlık bir duvar örülmektedir. Bu durum, Anayasamızın 23. maddesinde yer alan "seyahat hürriyeti"nin ekonomik engeller çıkarılarak açıkça ihlal edilmesidir.

Biz Türkiye Cumhuriyeti yurttaşları olarak hükümetimizin Türkiye’ye uygulanan vizelerin kaldırılma politikasını ve Anayasa'da seyahat özgürlüğünü geliştiren değişikliği yürekten destekliyoruz. Ancak bu ülkelere gidebilmek için, önce makul ücretlerle pasaport alabilmek istiyoruz. Devletin yurttaşlarına vermek zorunda olduğu uluslararası kimliğini, onlara "satmasını" istemiyoruz.

DÜNYANIN EN PAHALI PASAPORTLARINI KULLANMAK İSTEMİYORUZ!

Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlarının da tüm dünyada olduğu gibi 50 dolar ücretle pasaport alabilmesini; Anayasamızın “eşitlik” ilkesine aykırı bir şekilde harç ödemeyen ve vize ayrıcalıklarına sahip olan Yeşil Pasaport sahibi devlet memurları ve aileleriyle aynı hakları olmasını; “değerli kağıt” olan pasaportların harçlar kanunun dışında değerlendirilmesini, her yıl zam yapılmamasını istiyoruz.

Unesco 2011 yılını tüm dünyada Evliya Çelebi yılı ilan etti. Bizler Evliya Çelebi'nin torunları olarak seyahat özgürlüğümüzü geri istiyoruz!

Saygılarımızla

Seyahat Özgürlüğü Gönüllüleri

Önemli Not:

T.C. kimlik numaranız, doğum tarihiniz, kimlik numaranızı doğrulamak için alınmakta, bu bilgiler sistem içinde kesinlikle saklanmamaktadır. Amacımız sadece gerçek T.C. yurttaşlarının imza kampanyasına katılmasını sağlamaktır.

Bu kampnayaya destek vermek için sadece bir imza atmanız yeterli. Aşağıdaki linke tık tık...

Seyahat Özgürlüğümü İstiyorum

g'elin kız

2010-09-16T16:10:00.000+03:00

güneşi yaktım bu sabah

yok
yok
tanrı falan değilim

sadece ondan önce uyandım

kızdı bana
haklıdır
kim kendisine kuma ister?

doğar doğmaz
sırtımdan vurdu beni
canımı yakamadı da
yüzün gölgemde kaldı

hiç böyle görmemiştim seni
yüzünde çizgiler varmış
seçti gözlerim bir bir derinlikleri
teninin altında seninde can varmış
insanmışsın

gölgemde kal sen
mini kız
büyütürüm ben seni usulca
g'elin etmem
vermem ellere

yoksa uzağa kim gidecek?

Fotoğraf: Özgür Çakır

Absürt

2010-09-14T15:51:00.002+03:00

rüyasında atlar kişniyordu
rüzgar
ihanete zorlarken yaprakları

ağaçlar bir bir üryan kalırken
tuhaf bir suçluluk içindeydi gökyüzü

suyu acı göle dalmış
bi başına küçük kız çocuğu
kapalı pencerelerin ardında kalmış
huzura bakıyordu

boş saksılara baktıkça
içi ürperdi

korkusundan pay aldı solucanlar
soluğunu kesmek istercesine
topraktan çıktılar
bölüne bölüne çoğaldılar
üzerine yürüdüler

siper oldu küçük kızın önüne
sarı yaz

yeşilin sarıya olan aşkını
anlattı ona

önce kırmızıya dönüşüp
yanıp kavruldu

yetmedi

yerlerde süründü

renkler yer yüzü ile dalga geçerken
tuttu kızın ellerinden sarı yaz

dokundu yüreğine

burası acı göl değil
bırak yolunu bulsun kandan ırmak
bulsun ki nefes al

yoksa hep "uzak" kalırsın

Fotoğraf: Özgür Çakır

9 Eylül ve Çirkin Kral

2010-09-13T15:50:00.000+03:00

hayatımın senaryosunu ben yazdım
zihnime kader inzibatlarını dikme
çirkin demişsin bana
varsın olsun
çirkef dünyaya, kral olsam ne!

*******

sen bilmezsin
bir gülümseyiş belirir yüzümde
sarı yaz başında
seni selamlayışımdır o

gülücüklerim yaklaştırmaz seni bana
o filmde
sana sarılan kara saçlı kız gibi
hissederim kendimi
her dokuz eylülde
kollarımın arasında kayıp gidersin

uzağa...

ne yapalım
ölüm Allah'ın emri ayrılık olmasa!

Fotoğraf: Özgür Çakır

sobe

2010-08-26T09:23:00.000+03:00

ellerin çıplak
farkında mısın?

yumma gözlerini
yok omzunda kanatların
uçamazsın!

nafile çaba
kendini unutmak için güne karışmaların

bir anda avucunun içine alıverir seni mazi
hiç konuşmasalar da
bugün ve dün
gardiyanların

uyan azizim uyan
önün
arkan
zaman
sobe…

Fotoğraf: Özgür Çakır

düş işleri bakanı - talebe

2010-08-24T12:37:00.000+03:00

keşkelerin ülkesinde
tebdili kıyafet dolaşırken
buyur edilir bir sofraya
düş işleri bakanı

duraksız
dümensiz
olmak isterken
lokma
lokma
engellenir

boğaz kırk düğüm der
diz kırar
çöker
oturur
yer kubbeye

yer altını düşünür
örtülecek ne çok şey var diye iç geçirir

sağa bakar
sola bakar
nefeslenir

geldiği yer
yasaklı kelimelerin bölüşülüp
ruha katık edildiği
sofradır

bir “ah” sohbetinin
içindedir artık
düş işleri bakanı

a’dan
h’ye
yürümeye başlar

ah!

kimi vah der
kimi eyvah

yönünü yola çevirir
“gel”
diye çağırınca uzaklar

eyvallah!
der
bir kelimenin bile tadına bakmadan

o vakit
saçlarında bir dokunuş hisseder

“dilsiz haberini kulaksız dinleyesi
dilsiz kulaksız sözün can gerek anlayası
dinlemeden anladık anlamadan eyledik
gerçek erin bu yolda yokluktur sermayesi”

düşler içinde gide gide
Yunus’a kadar gelmiştir…

Düş İşleri Günlüğü

düş işleri bakanı-turkuaz
düş işleri bakanı-kaçamak
düş işleri bakanı- a'raf
düş işleri bakanı- zebani günlükleri "kabus"
düş işleri bakanı- faşist
düş işleri bakanı - tuz

Umut Çocukları Okulda!

2010-08-19T14:58:00.004+03:00

24 Ağustos 1999 Günlerden Salı

Marmara depreminden 7 gün sonra...

Enkazın altından iki kişi sağ çıkartıldı. Bunlardan birisi 155 saat sonra Yalova /Çınarcık'ta kurtarıldı. Kurtarılan erkek çocuk 5 kilo kaybetmiş, susuzluktan dili kurumuştu. Ailecek altı katlı bir binanın giriş katında oturuyorlardı. Babası ve üç ablası depremde öldü.

O çocuk, yani İsmail ÇİMEN bugün nerede ne yapıyor dersiniz? İsmail gibi depremin yıkıntıları arasına doğan pek çok çocuğumuz bugün ne yapıyor? Nerede hangi imkanlarla yaşıyorlar, Okula gidiyorlar mı? Bir ihtiyaçları var mı? Deprem yaralarını ne kadar sarabildiler?

DEPREM ÇİÇEKLERİ UMUDA AÇSIN!

1 Milyon Kalem'de yeni bir kampanyaya daha başlıyor.

Bir milyonkalem olarak, Yeşilovacık, Dursunbey, Tokat, Ulupamir, Adıyaman derken bu sonbaharda Yalova Çınarcık'taki çocuklarımızın tuttuğu kalem, yazdığı defter olmak için hazırlanıyoruz.

Onlar bizden okul çantası istiyorlar. Çizgili ve kareli defterler. Kırmızı ve kurşun kalem. Kalemkutusu. Düş dünyalarını resimlemek için renk renk boyalar istiyorlar. Bu sese kulak verin, bir milyonkalem kampanyasına siz de destekte bulunun. Bloglarınızda banner ve kampanya linklerimizi vererek katkıda bulunun.

Göndermek istediğiniz kalem, defter, silgi, boya kalemi, kalem kutusu vb. hediyelerinizi.

Çınarcık İlköğretim Okulu

Halit Kılıç (Okul Müdür Yardımcısı)

Hasan Baba Yolu - Çınarcık - Yalova

adresine yollayabilirsiniz. Gönderilerinizi takip edebilmemiz için, lütfen birmilyonkalem@gmail.com adresine e-posta ile bilgi veriniz. Lütfen gönderilerinizin üzerine "Birmilyonkalem Umut Çiçekleri Okulda" kampanyası notunu eklemeyi unutmayınız. Çocuk gülücüklerinde yer bulmak umuduyla.

1MK

1milyonkalem sitesi editörleri

Not: Gönderiler doğrudan okul müdürlüğüne yapılmalıdır. Bir milyonkalem sitesi bütün kampanyalarında olduğu gibi asla yardımları kendisi kabul etmez. Bu konuda okul müdürlüğü dışında herhangi bir yere gönderimde bulunmayınız.

46. SANİYE

2010-08-17T08:50:00.000+03:00

Kolu, bacağı kopan çocukları gördük
Evladının üzerine kalkan olup, can veren anaları
Dirisinden geçip, ölüsünü bulmaya razı olanları
Bir toz bulutu arasında......... Günlerce, gecelerce hayatı aradık.
"Sesimi duyan yok mu?" diye avaz avaz bağırdık
Nidamıza dokunan olmadı.
Sonunda, yıkıntılar arasından
Tıpkı uzuvları kopmuş bedenler gibi
Sahibini anımsatan fotoğları topladık

46. saniyede bir nesli kaybettik
Kiminin bedeninden bir parça gömüldü toprağa
Kiminin yüreği.
Ucuz can pazarıydı bu coğrafya
Yerkabuğu her daim alacaklı ağaydı.
Peki biz ne yaptık ?

Kolu, bacağı kopanlara beden olduk
Yüreği dağlananlara dokunamadık
Protez kalp henüz icat edilmemişti
Geride kalanları prefabrike olarak yaşattık
Zamanı gelince çok oldunuz deyip
Evlerini başlarına yıktık

Ondan ötesi...................

Deprem profesörüne "Dede" dedik
Olmadı bir de onu yılın en seksi adamı seçtik!
Televizyonda "bugün, yarın" deprem olacak diye adeta tespih çeken
Civciv çıkıcak, kuş çıkacak şeklinde birbirlerini yiyen
Sözde bilim insanlarını gördük

Biz de insanız canım, dayanamadık.
Duyarlılaştık!
Önlem aldık.
Zorunlusundan deprem sigortası yaptık
Çantamızı da hazırladık!

Sorunumuz çözüldü mü?
"Sesimi duyan yok mu?"

Göç hala sürmekte, iç ülkeden asıl ülkeye
Hala fakirlik en ciddi sorunumuz
Sözde korsanla mücade ediyoruz
Kendimiz kendimizi yağmalıyoruz
Gecekonduyu şehrin merkezine taşıyoruz
Balkonları içeri alıp evimizi genişletiyoruz
Kendimizden bir eksik, bir fazla
Hiç önemsemiyoruz
Öylesine yaşıyıp gidiyoruz

! Bu ülke 17 Ağustos'ta evlatlarını yitirdi. Onları anmak, sadece sözde kalmasın. İnsan olarak ederimizi sorguladığımız şu günlerde, değerimizi bilelim. Ölçümüz para olmadan.

Ölenleri rahmetle anıyorum...

Okura not: Birmilyonkalem.com ailesi olarak bu yıl deprem bölgesindeki bir okulumuzda okuyan çocuklarımızın tutan kalemi olmaya hazırlanıyoruz. Yakında kampanya duyurusuyla karşınızda olacağız.

Kırmızı Saçlı Leylak

2010-08-16T14:24:00.003+03:00

Sessiz sessiz yürüyoruz ikimiz el ele. Tüm sessizliğimize rağmen bu duyguyu çok seviyorum. Kendimi yalnız hissetmiyorum o anlarda. Cevat Ilgaz’ın yüzündeki tatlı gülücüklere bakıyorum. Bu dünya sadece insanların değil diye birbiri ardına kulağımda çınlıyor kahkahaları. Karıncaları seven eline dokunuyorum onun. Heyecanla sımsıkı tutuyor parmaklarımı. Sanki elimi değil dünyamı tutuyor. Yüzüne bakıyorum bazen gözlerim dolu dolu. Biliyor içlendiğimi uzaklara bakıyor, belli belirsiz sıkıyor elimi. Yürüyoruz…

Bu duygularla yürürken, leylak ağacının yanında kırmızı saçlı kadını görüyoruz. Kıpkırmızı saçlar sanki bir kara delik; dünya üzerinde ne kadar renk varsa hepsini yutuyor. Saçların gölgesinde, yer gök bir anda kırmızı oluyor. İkimizin de gözlerini kamaştırıyor saçların al rengi. Leylakların gölgesinde duran kadına bakıyoruz ikimizde. Kırmızı saçlı kadın ve leylaklar birbirlerine tezat iki dünyayı simgeliyor. Biri içimizi huzurla doldururken, diğeri tenimizi yakıyor. Ondan gözümüzü alamıyoruz, ritmi bizi çekim alanına alıyor. Kırmızı saçlı kadının dünyasında ilerliyoruz.

Birden kırmızı saçlı kadın harekete geçiyor. Dünyanın tüm güzelliklerine hakim olma arzusuyla tam önünde durduğu leylak ağacının dallarını kuvvetle çekiştirip, eline gelen çiçekleri kopartmaya başlıyor. O anda bırakıverdi elimi Ilgaz. Emin adımlarla yürüyor kırmızı saçlı kadına doğru. Öylesine kuvvetle yere basıyor ki “nereye gidiyorsun?” diyemedim. O anda kırmızı saçlı kadınla göz göze geldik. Bana öyle bir baktı ki içim ürperdi. Ben Ilgaz’ın elini bırakmıştım, o daha bir kuvvetle yapışmıştı ağaca. Bak işte böyle tutacaksın der gibiydi sanki bana.

Birden bu düşüncelerden sıyrıldım. Gözlerimle Ilgaz’ı takip ediyorum. Onun emin adımlarının ritmine uydurdum yürüyüşümü. Ne yapacak diye bakıyorum. Birden durdu. Kırmızı saçlı kadının yanına yaklaştı kararlı bir şekilde. Elini kaldırdı kadının bedenine dokunmak için sonra birden vazgeçti. Ilık bir ses yankılandı o anda “Saçlarınızın rengi çok güzel.” dedi. Kırmızı saçlı kadın gülümsedi, yapay bir sesle “Teşekkür ederim canım” dedi. Birbirlerine bakmaya başladılar. Ilık ses birden katılaştı, dolu gibi hızla çarptı kadının yüzüne. “Şimdi bu güzel saçlarınızı çekiştirsem, hatta kökünden kopartsam ne hissedersiniz? Bırakın ağaçların leylaktan saçlarını. Elinizdekiler artık ölü çiçek biliyor musunuz? Ölüler gömülüyor.” deyip, yürüdü. Dinlemedi bile kadını. Verecek cevabı olmadığını biliyordu belki de. Kırmızı saçlı kadının elinden yere düştü leylaklar.

Ben ise altı yaşındaki kocaman yürekli çocuğun ardından yürümeye devam ettim.

Görsel

düş işleri bakanı - tuz

2010-08-10T09:52:00.001+03:00

hazır elinde
henüz bitmemiş
bir deniz de varken
derinlere dalıp kaderini tuttu
düş işleri bakanı

yüreğindeki renklerle yüzleşti

sudan çıktığında
teninin tadını değiştiren tuza seslendi

bilirim
bu tuz
denizden
bana tutunan
sendir

Fotoğraf: Özgür Çakır

Arsız

2010-08-02T13:38:00.000+03:00

Arsız derler ona. Arsız! Utanması, sıkılması olmayan yani. Kolayca ürediği, her daim canlı ve çiçekli kaldığı için kimse ona yüz vermez. Yer yarılsa, kıyamet kopsa o bildiğini okur. Her zaman ayakta, her zaman canlı kalmayı başarır. Oysa sadece varlığını ispatlamak istercesine sarar her yanı. Hayat terazisi ona böyle bir rol biçmiştir çünkü. Varolmayan ülkenin fark edilmeyen prensesidir Arsız. Gönül çelen olmak değildir derdi. Yakarışları aynı bahçedeki güzel olanlara benzemek için de değildir. Hemen döllenip daha ilk çiçeklerini açarken, heba olup gitmek de istemez. Sadece ötekilerce görünmek ister.

Korkar! Solup, gitmek istemez. Kimse görmese de onu da bir gören vardır. Kendini görür. Bundan gayri başkasına gerek var mıdır? Her fani gibi sever hayatı. Yediverenlerin arasına saklanmış sürerken hayatı güneşe tutunur. Güneş başka sevdalar aramak için başka coğrafyaların koynuna kaçınca başlar hüsran. Gece arsızı bitirir. Üryan bedenlerin iniltisinde, küçüldükçe küçülür. Eğreti otu gibi hisseder kendini. Başkaca yaşamları parsellemiş, kendine ait olmayan bir dünyayı yaşamaya başlar. Başka hayatların içinde, kendi hayalden evini kurar. Oysa ev üstüne, hayalden bile ev olmaz. Geç de olsa bunu öğrenir Arsız. Kabına sığmayan, fark edilmeyi bekleyen çiçek mevsimin en sıcak günlerinde bir başına balkonu bekler. Herkes evinde kapısını kapatmış keyfini sürerken o 40 derecelik güneşin altında çilesini doldurur.

Arsızlarla dolu bankonda oturuyorum. Ellerimde kırmızı çiçekler. Yaptığım bir şey değildir ama çiçekleri kopartmışım. Ellerim kıpkırmızı. Çiçeğin kanına girdim. “Şimdi gel beni kurtar” dercesine bakıyor bana Arsız. “Görülmeyeni görmek değil ki marifet. Gördün de beni ne oldu? Başın göğe mi erdi? Benim savaşımın sonu yok.” diyor.

Bitmek, tükenmek bilmeyen bozkır sıcağında Arsız’ın dilini anlamaya çalışıyorum. Dizlerimin bağını çözen, aklımın inzibatlarını izne çıkaran sıcağa sesleniyorum: Ben bu Arsızla ne yapacağım! Yargıç olmak istemem. Taşlaşmış yüreğim yumuşamaz nafile. Çok öykü dinledim ben. Bizzat kırılmış aşk masallarının vazgeçilmez oyuncusu oldum. Benden sana hayır gelmez Arsız. Kuramadığın geleceğinin hesabını neden bana sordurtuyorsun? Bak, mevsim sarı yaza yaklaşıyor. İçime ince ince hayat yürürken, geçmiş solukların hesabını evetler ve hayırlar arasına sıkışarak vermek istemiyorum. Nasıl katlanırsan katlan şimdi benimle yaşamaya.

sürecek…

Kumru

2010-07-28T09:05:00.008+03:00

Başımı yastığa koyduktan sonra uyku ile uyanıklık arasındaki yolda ilerliyorum birkaç gecedir. Aklımda hep o var. Kumru!

İnsan bir yiyeceğe neden kumru der ki diyorum kendi kendime. Susamlı bir ekmeğin içine bolca konulan sosis, salam, sucuk, turşu ve kaşar peyniri… İşte kumru. Hoş bir gülücük kaplıyor suratımı.Dolunaya bakıyorum. Gülümsüyorum.

Aklımda belli belirsiz senden kalan cümlecikler cirit atıyor. Pencerene kumrular gelmiş, uzun uzun ötüşmüşler bir vakit. Seni uyutmamaya yeminlilermiş. Senin de uykun yokmuş. Dinlemişsin onları kulak kesilip. Name değilmiş geçtikleri. İnsan bir kuşa niye kumru der diye düşünüyorum şimdi. Güvercinden daha küçük, kahverengi bir kuş bu. Eşleri birbirine düşkünlüğü anlatılır çağlar boyu. Yüzüme vuran ayı yorganın içinde karartıyorum. Kumruyu düşünüyorum birkaç gecedir.

Masamın üzerinde Halide’nin hayatını anlatan kitap duruyor. “Aşk en büyük nikâhtır” ya da ona benzer bir cümle yazmış Halide. İlk aldığımdan beri içimde hüzün var bu kitaba karşı. Okudukça hüznümün nedenini kavrıyorum. Sert ve hazmedilmesi zor bir yiyecek yer gibiyim. Yaşama karşı dimdik dururken Halide, içindeki yalnızlığını görebiliyorum. Tek bir adama olan bağlılığı büyülüyor beni. Salih Zeki göçüp gittiğinde yaşadığı buhranı okuduğumda cehennem ateşini kavrıyorum. Kumru’yu düşünüyorum. Handan’ı okumaya karar verdim. Handan’ı okumak Halide’yi yakından tanımakmış gibi geliyor bana. Kendini yazdığın zaman okunuyorsun. Çünkü, insanlar yaşanmış öykü istiyor. O öykülerde kendilerini bulmak, yaralarına dokunulmasını istiyor. Boşa dememişler “insan, insanın zehrini alır” diye. Pencereme bir kuş gelse diye bakıyorum. Kumruyu bekliyorum.

Gelen giden yok. Kulaklarımdaki tek kanat çırpan radyodan yankılanan şarkılar. Sıcağın içindeki serinlik bu mevsim şarkılar. Her zaman bu coğrafyada sözün, tınıdan önce geldiğine inandım. Ama bu mevsim söz, müzikten biraz daha önde sanki. Güneşin arkadan vurduğu aşklar anlatılıyor. Aşk pusulanıyor. Sevda bahçesinin eski görkemli günlerinin olmaması ise her sevdayla birlikte kopartılan çiçeklere yükleniyor. Sonra ince bir sızı gibi başlıyor niye küsersin sen aşka diye diye mırıldanıyor radyoda bir adam. Gece gece niye pencereme bir kumru gelsin diyorum kendime. Bir türkü düşüyor dilime. Zifirde ışıklar kayıyor. Gökyüzünde yıldız kaydırmaca oynaya bakıyorum. Bir kumru gönder diyorum ona. Zülfü Livaneli konser verecekmiş biliyor musun? Gidip tek başıma dinleyeceğim onu. Senin için de güneş toplarım kim bilir…

Artık güne nokta koyma zamanıdır. Uyku hiç gelmeyen sevgili. Okumak için sıralanmış bir sürü kitabın içinden bir gece masalı seçiyorum kendime. İçinden Kumru Kız çıkıyor. Delice yaşanan bir sevdayı anlatıyor yazar. Sevdanın usturuplusu, aklı başında olanı yok zaten. Sevişmelerin sevdayı kurutamadığı bir çağdan, tükenmeyen bir aşkı okuyorum. Kumru Kız muradına erecek ama önünde bir engel var. Kendisine tutkun adama fısıldıyor. Bak kulağımın arkasında bir yara var sakın ona dokunma. Dokunursan bu aşk biter. Yara sensizlik diyor adam. Geceyi ateş kırmızısına dönüştürüyor aşkın dansı. Gecenin sonunda Kumru Kız’ın saçlarından yelken yaparken adam, kulağının ardındaki yarayı görüyor. Kan kırmızı, hayat denizi gibi bu minik yara adamı cezbediyor. Dokunsun mu, dokunmasın mı derken işaret parmağı aklın kontrolünden çıkıp ihtirasa yeniliyor. O anda uyanıyor Kumru Kız. Gözlerinde alaca bir hüzün. Tek kelime edemeden bir kuş olup uzaklara uçuyor. Dokunmanın büyüsüne kapılana dama ne olduğunu ise yazmıyor masal.

Aya bakıyorum şimdi. Uyumak için seçtiğim masalı düşünüyorum. Mırıldanıyorum duyarsın belki. Bu yazıdan sana kalan: Nerede yalnız bir kuş görürsen bil ki onun adı Uzağa Giden! Belki bu sabah pencerende öten Kumru…

düş işleri bakanı - "faşist"

2010-07-26T14:33:00.002+03:00

makam sahibinin elinde
mızrap olunca ruh
tiz bir türkü tutturmuş yusufcuk kanadı gibidir

**

düş görmeyi uykunun hikmeti sayanlar
sordular
“tek uyuyan sen misin de bakan oldun?”

güldü geçti
kulağın içinde dans eden seslere
düş işleri bakanı

ne düşün
ne de gerçeğin
inzibata ihtiyacı var mıydı ki

düşü
kendine kul ettiğini inanlara inat
sustu

bilirdi
düşyüzünde
adalet vardı

çatal diller susmadı

sözde gerçeğe
sürgün edilmiş ruhlar
düş görmeyi
kendine çıkar sağlamak için kullandığını
haykırdılar yüzüne

mağrur bir edayla baktı

"yeryüzünde kendinizden başka sevdiğiniz var mı?"
diye fısıldadı

Döndüm...

2010-07-05T09:25:00.003+03:00

Uzun zamandır kırdığım kalemimin ucunu açtım. Tesadüf değildir, bugün dönüyor olmam.

Aile fotoğraflarına bakıyorum bir süredir. Sisleniyor albüm elimde. Renkli, güzel günlerin yerini siyah beyaz hatıralar alıyor. Siyahların da bir süre sonra, şekil verdiği beyazlara karışıp yok olacağını biliyorum. Hayatın, her birimizi bir yandan diğerine taşıdığını görüyor gözlerim. Her ölümle biraz daha eksiliyorum. Eksikliğimi hissetmemek için düş dünyasının kapısını aralıyorum. Sevdiklerimin bir köşe başından çıkıp geldiklerini ve beni sobelediklerini hayal ediyorum. “Saklambaç oyunu sona erdi. Yeniden toplanma vaktidir!” denmesini bekliyorum. Düşten gerçeğe düştüğümde ise çocuk olmadığımla ve gelmesini beklediklerim gelmeyeceği ile yüzleşiyorum. Tüm yaşanmışlıkların en can yakıcı tarafını artık daha iyi sezebiliyorum.

Bir sürü şeyi unutmak istedim yazmayı bıraktığım günlerde. Durmadan yinelenen şeylerin esiri olmaktan ürktüm her nefes alıp verişimde. Aidiyet duygumun sarsıldığı anlarda her türlü kurmacalardan kaçmak istedim. Çünkü kurmaca hayat, hastalıklı bir aşk gibi geliyor bana. Giderek daha da örseleyici hale dönüşen bir bağımlılıkla hayatımı sürdürmek istemiyorum. Şekilsizleşen ve mayası bozulan kent dekoruna prangalanmış olarak yaşamayı yakıştıramıyorum kendime. Gerçek bir direniş bu! Tüm yıkıcılığına karşın medeniyetin içinde kendim olarak kalmaya çalışıyorum. On beş yaş sevdası değil bu. "Ben kimim?" sanrılarından daha öte bir noktada olduğumu biliyorum. Sadece olduğum gibi yaşamak istiyorum.

Kendimi yaşayabilmem için ne istediğimi bilmem gerekiyor, bunu sezinliyorum. Daha önceleri elimde kocaman bir silgi olsun istiyordum, bütün hüzünleri silebilmek için. Şimdi ise sadece anlatabilmek için insan öyküleri istiyorum. Kalem insanlıktan çok sonra yaratılmış bir şey. O yüzden öyküler yaşıyor, kalem kırılsa da artık biliyorum. Öykü için insanların arasına karışmak gerekiyor. Üryan yanlızlığımı şimdilik ardımda bırakıyorum.

Sessizliğin bana iyi geldiğine inanıyorum. Sade bir aklın önderliğinde, yalın ayak yürümek istiyor Uzağa Giden. Çünkü, suskunluğumda öğrendim ki sözcüklerin süse püse ihtiyacı yok. Bu gök kubbe altında söylenmemiş bir sözcük kalmamış. Her mırıltı aslında anlamlandırılmayı bekliyor. Kelimelerin anlaşılmaya ihtiyacı var. Yazılanlarla yazgıları diriltirken, kelimelerinde uyandırılmaya ihtiyacı var.

İşte bu nedenle yazgıları kaleme almaya karar verdim. Yaşanmışlıkların elbise olarak asıldığı gardroptan bir gün giyinip, yazılarımı öyle yazacağım artık. İyi niyetim ya da merhametim ne kadar büyük olursa olsun başkalarının yaşadığı acıları, kırgınlıkları gözümde canlandıramıyorum çünkü.

Döndüm...

Fotoğraf: Özgür Çakır

23 NİSAN'DA BU BLOG ÇOCUKLARIN

2010-04-23T06:07:00.012+03:00

Ömrüm boyunca çocuk gülücüklerinde saklanmayı diledim. Sanırım bu isteğim kaderime yazıldı. Çocuklar benim yüreğim, ben de onlarınkinde bir yer edindim.

Bugün Uzağa Giden Kadın sayfasının yazarı İrem. Kendisi, Mimar Sinan Koleji 4. sınıf öğrencisi. ULUSAL EGEMENLİK BAYRAMIMIZI çocuk yüreğiyle kutluyor. Arkadaşlarıyla birlikte bayram hazırlıkları sırasında çektirdirdiği bir fotoğrafı bizimle paylaşmış. Halk oyunlaırnın çoşkusu yüreklerine yansıyan tüm çocuklarımı gözlerinden öpüyorum. Bugün memleketin dört bir yanından tüm dünyaya yayılacak olan umudun sesini şimdiden duyabiliyorum.

İrem aslında bir yazar. irem'in satırlarıyla buluşmak isteyenler onu İremin Hayatı sayfasından okuyabilirler.

Tatlı konuğum hissetmiş bu sayfanın sahibi şair bahar uykusunda. Uzağa Giden uyurken rüyasına girmiş İrem. Sayfada hissettiğiniz tatlı bahar havasının nedeni budur sevgili okurlar.

Bu hoş paylaşımın gerçekleşmesi sağlayan Tohum Vakfı'na çok teşekkür ediyorum! Buradan tüm çocuklarımın bayramını kutluyorum.

Çocuk gülücüklerine karışmak umuduyla...

Hoşçakalın

2010-04-05T08:19:00.011+03:00

On gün sonra, 35 yaşına basacağım. İlk kez, beden örtümdeki yaşam dokunuşları içimi titretiyor. Soruyorum sahi ben buraya hangi vakit geldim? İnce bir gülümseyiş beliriyor yüzümde, susuyorum. Ömrün dekoru değişiyor işte fena mı diyorum kendime. Her an ve her halde görüyorum kendimi. Zihnimin nefes alması için anılar geçidi başlıyor gözlerimin önünde. Çocukluğumdan kalma nameler yankılanıyor kulaklarımda. Kırmızı bir pikaptan Hümeyra'nın sesinden yankılanıyor yine "Yaş 35 yolun yarısı eder, Dante gibi ortasındayız ömrün..." Çok özlediğim Dedem'i işitiyorum yine. "Sen de büyüyeceksin!" diyor bana. Büyüdüm bende!

Cömert hayatıma bakıyorum bir süredir. Zihnim hemen her gün geçmişimden bir kaç anıyla beni hazırlıyor bugüne. Gözlerimde yaşlar var, kimi zaman hüzünden, kimi zaman yaşadığım güzelliklerden dolayı. On gün sonrayı düşünüyorum: Ben 35, Ilgaz 6 olacak. Zaman akıp gidiyor ve hep iz bırakmak istiyorum. Bunca güzelliğe teşekkür etmek istiyorum belki de. Bıraktıklarımla çoğalıyorum.

Dedim ya bu son yazıma başlarken ömrümü gözden geçiyorum diye. Yaptıklarım, yapamadıklarım düzleminde bıraktığım en güzel işlerden biriydi Uzağa Giden Kadın.

Ne çok sevdim seni Uzağa Giden Kadın. Çok sevdim seni yazmayı. Senin ruhunda kelimeleri keşfetmeyi, sahibinden ödünç alıp anlam yüklemeyi. Son dört yıldır gördüm ki yazmak için önce kendine gelmek gerekiyor. Belki bu nedenle baştan çok abartılı aşklar yazdım, yürekleri şaşırtacak kadar. Oysa istediğim, orta Anadolu'nun kavruk yaşamını, ayağı çıplak, aşka aşık bir kadını anlatmaktı başlangıçta. Limon (sarı araba!), DuyguCan (radyo!) ve Poyraz Bey'in (rüzgar!) yaşam serüvenlerinin dünyanın herhangi bir noktasındaki canlardan farklı olmadığını söylemekti. Yaşamak başetmekti: Önce kendinle, sonra isteklerinle. Yaşamak uyum sağlamaktı ötekinin nefesine.

Kelimeleri kullanmakta acemiydim o zamanlarda. Hemen her yazımda geçen temalar vardı. Sanki o kelimeleri yazmadığımda bir yanım eksik kalıyordu. Sonra gördüm ki tıpkı beyin gibi büyüyordu yazdıklarım. Beyin, budana budana büyür. Yazı da sadeleştikçe güzelleşiyor, içime siniyordu. Çok sevdiğim kelimeleri ne kadar az kullanırsam, yazdıklarım o kadar anlaşılır oluyordu. Bu noktaya gelmem çok zamanımı aldı. İnsan sevdiklerinden kolayca vazgeçemiyor çünkü.

Başlangıçta yüreği tutkuyla çarpan, göçebe hayatın için yerleşik duyguların esiri olmak isteyen bir kadını anlattım. Pembe düşlerin panjurlarından sıyrılıp sahiden bir yuva ve çocuk özlemi çeken bir kadının yüreğinden dem vurdum. Seni yazmayı çok sevdim Uzağa Giden. Aşka dair kelimelerini... Sana geliş biletimi kaybettim değişini, bir gece ayrılışa dayanamayıp saçlarını kesişini, büyüyünce gelin olur mu gelincik deyişini çok sevdim.

Şarkılara hikaye yazmayı, fotoğraflara şerhler koymayı öğrendim seninle. Yepyeni dünyaların kapısını araladım bu sayede. Sabit bir mekanda hareketli ömrü yazmaya başladığımdan beri, kalemim olgunlaştı. Pera'nın Demirden Atları bu noktada gelebileceğim en üst seviyeyi bana söylüyordu. O noktada gerçeğin çizgisinden düşe kaçtım bende. Düş İşleri Bakanı olmayı çok sevdim senin bedeninde.

Çocuklarlar için umut olmayı başardım seninle. Benim düşlerimi gerçekleştirdin. Kimine hırka, kimine kitap, kimine kalem götürmemde yol oldun Uzağa Giden. Ben nasıl teşekkür edeyim bilemedim yüreğine.

Şimdi ise özgürleşmek için gidiyorum senden. Hayat bu belli mi olur, gün olur alıp başımı gittiğim gibi gelirim. Gelemezsem bilirim ki sen bana gönül koymazsın. Yazamadığım çok kelime var. Yarım kalan öyküler. Varsın olsun! Tüm sözler söylenseydi o zaman düşler olur muydu Uzağa Giden?

Kimse vedaları sevmez. Oysa vedalar güzeldir. İçinde hep bir umut saklar kavuşmaya dair. Ben giderken buraya bir umut bırakıyorum. Uzağa Giden selamıyla yüreklerinize bir gelincik bıraktım. Yürelerinize iyi bakın Sevgili Okurlarım. Sizin yüreklerinizden, düşlerinizden ve düşüncelerinizden çok sebeplendim. Haklarınızı da helal edin. Şimdi gitme zamanı kenger ve gelinciklerin gölgesinde yalın ayak başlanmış bir yolculukta ufuk çizgisine daha çok var.

Gülümseyin ben hissederim.

Arkası Nisan

2010-03-31T08:44:00.006+03:00

Zihin bir hapishanedir. Barbarların bile düşünemeyeceği kadar ızdırap veren bir hapishanedir üstelik. Köleler, savaş mahkumları, işkenceye maruz kalanlar, aşıklar, terk edilenler, gerçeği kırılanlar, düş alıp satanlar hatta uzağa gidenler bile an gelir bu hapishaneden çıkmanın yollarını ararlar. Bedenden çıkıp gidilemeyeceğini anlayanlar, zihnin kapısını aralar varoluş dergahında. Başına bahar vurdu dedikleri durum tam olarak budur işte. Her bahar aynı şey olur aslında. Buna da alışılır diye baştan savabilir insan. Ama, zihin dipsiz bir kuyudur. Her şey sonbahara kadar da olsa zihin kapısı bir kez aralanmıştır…

Hiç size gerçek gelen bir düş gördün mü?

Ben gördüm. İçimdeki karanlığa gece diyorlardı. Örten ve gizleyen o kadar kararmıştı, olup bitenleri saklamaya siyahın kudreti yetmedi. Herkes gündüzümü istiyordu. Işığa koşardı çünkü bütün pervaneler. İki ömrü sürdüklerinden habersizce yaşayanlara bakıyordum. Birini yaşamak için, öbüründen vazgeçenlere. Geceyi, gündüze yar edenlere. Gündüz için geceyi y’aralayanlara. Yaşamak için, üzerlerine yaşanmamışlıklardan bir örtü örtenlere. O anda elimi tuttu ve seslendi g’ece, g’ece! Bu masalın prensesi sensin diye fısıldadı. Bildiğim en büyük türbeye baktım o anda. Benim için ışıklar yandı. Gökyüzündeki yıldızlardan bir harita yaptım kendime. Bir Kale’mim vardı. “Ellerimi Bırakma Yaz” dedi. Hayal kırıklıklarından gerçek yaptım. Gerçeklerden düş!

Peki ya, bu düşten uyanman mümkün değilse?

Düş dünyası ile gerçek dünyayı birbirinden nasıl ayırt edersin ki? İnsan doğası gerçeği bilmek ister der Aristo. Nedeni bilirsen, nasıla dayanabilirsin der Nietzsche. Peki ya ben? Ne zaman kendi sözlerimi söyleyeceğim. Yedi koca yıllık zihinsel esaretin bedelini ödemek istiyorum. Ezberlerimi bozmak. Bilgi nal olmuş aklıma. Nal çakılmamış kısraklar gibi yaşamak istiyorum. Özgürce! Bunun için uyuyorsam sakın beni uyandırmayın. Hayat bir rüyadır. Nereden mi biliyorum? Her gün o rüyayı görüyorum. Çünkü, bu dünya da yaşıyorum. Dünya! Rüya içinde, bir rüya olan dünya.

Rüyalarımı anımsıyor muyum?
Anımsamak için iz bırakıyorum. YAZIYORUM!

Bugün yüreğimde başka bir heyecan var. Gün dönümünden sonrası Nisan!

Benim zamanlarım başlayacak...

Kader kapısı çoktan aralandı.

Seyrü sefer için bu kapıdan içeri girmek gerek.

Merak ediyorum benimle kimler yürüyecek?

durma

2010-03-29T09:40:00.002+03:00

dedi ki
bir kül kedisi masalını yaşıyorsun

oysa
çoktan gece yarısını vurdu
görmezden geliyorsun

kelimelerine bak
inanmıyorsan

sen
aşkı yazıyorsun
sahiden kaç yürekte yankı buluyorsun?

git şimdi baharı yaşa

bedenin diri
ruhun bedenin gibi olsun
tomurcuk tomurcuk aç
dallara yürüyen hayat gibi
aşkla diril

sen ölü değilsin.
ölüler bile
her dua sonrası biraz dirilir

dağıt efkarını
durma

ütopik bir dünyanın çiçeklerindense
aşkın küllerini anlat

o zaman okunursun belki

sahiden!

çok aşığın var diyorlar

2010-03-26T14:32:00.002+02:00

ne çok aşığım varmış

dedilerdi de
inanmadıydım

meğer çiçek açan dallar
benim için tomurcuklanmış

kanatlarının altına dünyayı
kuşlar bana göstermek için saklamış

mecnun çölde kör olmuş
leyla benmişim
haberim yok

neden
bana
kimse
bir şey
demedi

deseydi ne değişirdi

ben O'nu seviyorum

Fotoğraf: Özgür Çakır

düş işleri bakanı - zebani günlükleri "kabus"

2010-03-24T09:15:00.001+02:00

ruh çelenle
ne zaman kol kola yürüse
düş işleri bakanı
zebani günlüklerinden bir senaryo
çalar kapısını

kabus

mühürlü dudaklar
kırk satır olup zihni yağmalayan sırlar
bir türlü dışarı akıtılamayan yaşlar

habercidir

gecenin siyahında
insanlığıyla karşı karşıya kalacağını
o vakit anlar
düş işleri bakanı

korkuları yorgan olup üstünü örterken
kapanan gözlerine inat
bildiği tüm düşleri aklından geçirir
hayata tutunmak için

ne kadar ertelese de uyuyacağını bilir

araftan
cehenneme doğru bir adım atmıştır artık
kabusun içindedir

teninin altında sakladığı
tüm benliği ayaklanmış
yaşam diye inlerken
düşleri gözünden pul pul dökülür
canı ürperir

artık bir başınadır

ancak
herşeye rağmen
bilir

sabaha bir günaydını olacağını

sırf bu yüzden
yüzleşir kendisiyle

düş işleri bakanı

Fotoğraf: Özgür Çakır

düş işleri bakanı - a'raf

2010-03-22T10:30:00.001+02:00

hayat gailesi içinde
koşup duranlara baktı
bir süre

düş işleri eski bakanı

seyir halindeyken
bir kadın geldi yanına
göz göze geldiler
içi ürperdi, bakanın

açtı ağzını kadın

dişsiz ağzı,
çocuksuz bir eve benziyordu
ne bir hareket,
ne bir umut vardı

"40 yıldır birini arıyorum.
onu bana getirir misin?" dedi

kirpik kırpma aralığında
bakıştılar
derin bir soluk aldılar
sözü sıraya koydular

açtı ağzını bakan

32 diş tekmili birden
yaşam diye bağırıyordu
devinim içinde huzur
kendine bir ömür arıyordu

a'raftayım ey kadın!
belki de arafım

ne uykucuyum
ne uyanık

hala benden bir şey diler misin?

uyanıklık hayattır
uyku bir nevi ölüm
ben uykunun hayata açılan kapısıyım!

uykuna düş getirsem
hep istersin
düş kurmak tehlikelidir

hala ister misin?

her gece başka düş görmek dilersin
belki aynı düşü görmek için uyumak

ben a'rafım kadın!

sen 40 yıldır görmediğini benden dilersin
tüm ömrünce gördüklerini ben senden dilesem ne dersin?

Fotoğraf: Özgür Çakır

düş işleri bakanı – kaçamak

2010-03-17T13:53:00.002+02:00

yakalandı
düş kaçağı

nerede
nasıl
kiminle

düş kaçamağı yaparken
yakalandı

bakanlıktan istifa etmesi bekleniyor

etti

düşe kalka
düşe kaçtı
ardına bile bakmadı

sadece düşledi

düşe kaçtı

Fotoğraf: Özgür Çakır

düş işleri bakanı - turkuaz

2010-03-12T10:02:00.002+02:00

insan ne kadar kendi olursa
o kadar uçabiliyormuş.
ondandır yüreğimin özgür,
bedenimin prangalı oluşu

ben
düş işleri bakanı...

cömert hayatım
kırk ikindi yağmurları gibi yağarken üzerime
sağlığıma içiyorum nefesimi

mutlu kadın!
dilediğin hayatı yaşa bakalım şimdi

yıllar arasından sekerek geldim buraya
umut sunağında sakladım yüreciğimi
oysa yollar hep kenger
bir gelincik bendimdi

yandı canım aşktan
mecnundan geçmedim

söndü gözümün feri
öğrenme açlığımdan
kör oldum demedim

pirim yapmaz bu coğrafyada, ağustos böceği olmak
düşleri budarken faşistler
karınca karınca
ben yolumdan dönmedim

bedenime prangaladım günü
zihin hapsanesinin kuytusunda
yedi bahar geçirdim

derken bir gün
çocuklar kayısı çiçeklerine şarkı söylerken
yeniden güneşi gördüm

güneş benim bıraktığım gibi
yalım yalım yakıyor bedenimi
oysa ben onun bildiği gibi değilim

ne zaman geçti otuz beş bahar
biri söylsin bana

gerdanıma çizgi çizgi kolye yaptığım yıllar
oysa dün gibi daha

sene 1975
mevsim hayat

ben düş işleri bakanı
ağarmış saçlarımdan yıldız yapıyorum
gülücüğümden şarkı

başka türlü geçmiyor zaman
ne sen aziz
ne ben azize...

bekle ki nisan gelecek.

Fotoğraf: Özgür Çakır

öyle bir geçer zaman ki

2010-03-04T08:34:00.004+02:00

Yazmak istediğim kelimler bugün kaçak.
Bir görünüp, bir kayboluyorlar.

Oysa ki
En güzellerini ya da en çok okunanlarını yazma kaygım yok
En sarıcı, en vurucu olanları da bu satırlara düşürmek istemiyorum.

Sadece benim olanların peşindeyim

Zihnime, yüreğime saklanmış, saplanmış olanları yazsam yeter.
Kendimi doğru ifade edebilmek istiyorum

Kelimelerden sıyrılıyorum
Kendim gibi satırlara geliyorum

Uzun bir yolculuğun özeti bu
Bir sonraki adım
Şimdiki zaman

Bilirim öyle bir geçer zaman ki
İnanmazsan
Kirpiklerine sor!

Eyvallah

Dursunbey'de sahiden kim öldü?

2010-02-25T16:26:00.001+02:00

Gelin ata binmiş ya nasip, ya kısmet demiş...
Hayatın sırrı atasözlerinde gizli, artık buna daha çok inanıyorum.

Haziran’da kendi evi olacaktı. Çocukluğundan beri kurduğu düşleri evine sahi kılacaktı. Yok öyle pembe panjur falan doldurmadı onun yüreğini. İşlediği kaneviçeleri, oyaladığı dantelleri serse sevdiğiyle nefes aldığı tahtadan eve, samanlık seyran olurdu. İğneyi her sapladığında kumaşa, sanki oyaladığı kaderiydi. Bazen dalıp giderdi hayalden gelecek yolculuğuna. Onu bir iş uyandırırdı tatlı düşünden. Düşerdi tarla yoluna, olmadı hayvan sağmaya.

Günler günleri kovaladı. Hayalden ev kuruldu önce. Gerçeğin tuğlalarını ise üst üste koymak zordu. Önce asker yolu bekledi. Sonra, düğün için gerekli olan paranın denkleştirilmesini. Şunun şurasında kavuşmaya ne kalmıştı! Bu bahar, gönül gözünü açacaktı. Lale, sümbül, menekşe hep birlikte yaşama haykıracaktı. Olmadı.

Kır düğününün çiçeği olacaktı.
Nihayetinde gelindi.
Düğünde olmadı, çiçek de açmadı.

Nişan yüzüğünün parıltısını kınası gölgeledi. Yaşmaklı kız gözyaşlarına boğuldu. Yüreğimize onun akıttığı yaşlar sahiden balyoz etkisi yaptı. Sevdiği delikanlı sanki aile geleneğiymiş gibi gitti madende can verdi. O bir başına kaldı.

Neye ağlayacağını şaşırdı genç kız. Koltuğun köşesine sıkıştırılmış poşetin içindeki yazma kenarlarına baktı kaldı. Gelin bohçasını hazırlıyordu Hazal. Eşyalar bile sahiplerinden daha uzun yaşıyor diye inledi. Dokunmaya kıyamadığı çeyizleri çula, çabuta dönüştü gözünde. Masalın esas oğlanı artık yoktu. Issız bir adada, kapısı olmayan bir taş kulübeye kapatılmıştı Hazal. Gecelerce düşlediği evi, mutluluğu üzerine yıkıldı bir anda. O madende Hazal’ında geleceği göçük altında kaldı. Nefes almak ne kadar anlamlıydı. Acıyan yer başka, acıkan yer başka deyip yemek yedirdiler, içirdiler. Ne fayda Hazal sadece sevdiğini düşündü. Geçen gün çocukları olduğunu düşünmüş, ona isim bile bulmuştu. Bunu hiç diyememişti. Diyemediği nice cümleleri geçirdi aklından Hazal. Sadece ağladı…

Peki Hazal’a ne olacaktı?

Anadolu’da pek çok kadının ortak kaderidir sevdiğiyle birlikte ölmek. Eski zaman tanrıları, öte dünyaya giderken yanlarında eşlerini de götürürlermiş ya işte bu coğrafya da kadınlar hala eşlerinin ardından gidiyorlar. Belki diri diri toprağa gömülmüyorlar ama yaşayan ölülere dönüşüyorlar. Anlayacağınız olan sadece ölene olmuyor.

Hemen paralar dağılmaya başladı değil mi? Canın ederi olur mu? Hazal’ın geleceğinin? Serkan toprağa karışırken hücre hücre, Hazal belki evlendirilir, belki de Serkan’ın evinde ömür doldurur. Kim bilir?

Bildiğim tek şey Anadolu’da sadece takvimler değişir, kaderler değişmez.

Görsel: Fotokritik

cemreler düşerken

2010-02-22T11:30:00.000+02:00

Bugün düştüm yüreğine, kor halindeki ateşim: CEMREYİM!

Kaderimizdeki baharı bulmak için yola çıktık biz seninle. Yedi gün arayla kaderimizi yazdık yeryüzüne. Önce havaya, sonra suya, en sonunda da toprağa sorduk kaderimizi, öyle soluduk birbirimizi.

Hava dile geldi önce "ben saracağım sizi” dedi. Siz ikiniz, iki sevgili kışa baharı getirdiniz. Yüreklerinizdeki aşk ateşi yükseldikçe ben ısındım. Şubat olmak çok zor. Hele uzaklarda Şubat olmak daha da zor. Oysa bir kızın mevsimi olmak var. NİSAN! Bir kıza onun mevsimi gelmek gibi var. NİSAN! Korkulardan sıyrılıp yürekleri ısıtmak var. Önce bana düştünüz siz. Bugün bana düştünüz ikiniz. Ben sizin aşkınızla ısındıkça dünyaya sevgi gelecek. İnsanlar, sizin aşkınızla beslenen güneşi yeniden keşfedecek. Ağaç, çiçek, böcek, yürek uyanacak. Siz bugün bana geldiniz. Aşkınızla havaya can verdiniz. Ben ilk kor halindeki ateşim, havaya düşen cemreyim.

Sonra su gelecek dile. Yüreğiniz su değil mi ikinizin? Su! Berrak su! İnsan can olan su. Kanın yüzde doksanı su. Hayat değil mi su? İçinde çoşkuyu, tutkuyu, hüznü, dinginliği taşıyan su. Boş bir şişenin içine sevginizi yazıp bana atmadınız mı? Birbirinizi bulmak için bana dert yanmadın mı? Ya nasip, ya kısmet diye oltanızı atmadınız mı? Yüreğimde gezen balıkları, rakı şişenizde saklamadınız mı? Sen Kadın! Denize karşı oturmadın mı? Rüzgara karşı durmadın mı aşkın için? Sen Adam! Onca yorgunlukların, hırpalanmışlıkların ardından huzur istemedin mi? Ruhuna dokunan bu Kadın için denizleri aşıp gelmedin mi? Bir çocuk düşlemediniz mi? Sen Kadın, her çocuk bir umuttur demedin mi? Sen Adam, yeniden düş kurmak için zaman geçti demedin mi? Kadın yüreğini tuttu sonra. "Biz" olmak istiyorum demedi mi sana? Sustun, suya baktın anımsa. Kadın'ın yüreğinden damlayan suya baktın. Göz yaşına tutundun ya… Sonra, tüm düşlerinizi suya saklamadınız mı? Ak, pak bir kader için yola çıkmadınız mı? Bana çocuğunuzun gülümsemesini yollamadınız mı? Tam 14 gün sonra ikiniz bende buluşacaksınız. Yağmurda yürüyen uzaktaki iki sevgili gibi dünyaya ineceksiniz. Siz bana düşeceksiniz. Ben ikinci kor ateşim, suya düşen cemreyim.

En sonunda gerçek olacaksınız dedi toprak. Yeryüzündeki hayatı bulacaksınız. Yeryüzünde öyle bir aşk yaşayacaksınız ki toprak başaklarla dolacak. Elleriniz çalışacak. Yüreğiniz aşkla dolacak. Haykıracaksınız "YAŞAMAK ÇOK GÜZEL" diye. Sevdadan düşen yürekler çınlayacak aşkınızla. Herkes kendinden bir parça bulacak bu yolda. Havayı rüzgar, denizi korkunç kabarıklığıyla dalga sarsacak. Oysa düşen düşmüştür yüreklere. Aşk, bir yengeç gibi kendine doğru yürürken, ben üçüncü kor ateş toprak hep yanınızda olacağım. Ben üçüncü kor ateşim, toprağa düşen cemreyim.

Doğarken
Ölürken
Hesap Gününde
Dirilirken
Cenette
Cehennemde

Çiy kuşu ötecek birazdan.

Bu demektir ki umut saracak her yeri.

Ilık ılık atacak yürek.

Zihin coşacak mevsim mevsim..

İşte o an başlayacak bizim zamanımız…

Yüreğine düşeceğim cemre cemre…
Senin benim zihnime düştüğün gibi!
Tüm zamanlarında sesim çınlayacak kulağında..

Seni seviyorum!

Seni seviyorum…

Münafık

2010-02-19T09:15:00.000+02:00

yüreğini toprak doyurmadan önce
soğuk yüzünle karşılaşmak istersen
gel bana

bilirim,
bekleyişin ayazında kalmış yürek
hasreti, ölüm beller

toprak rengi gözler
dere boyu nilüferleri gibi titrer

gölgeleme, gözlerinin yalın güzelliğini
kederle

bilmez misin
aşk, nazlıları sevmez
sen

o kadar narinsen
gezme yamacımda
aşağısı yar
düşersin

yakarma alın yazına
talan edilmemiş nefesler için
aklının oyunlarını
öyle bir ürküt ki
yanlızım demeye dilin varmasın

yoksa
kara kedinin ne günahı var
aşkın münafıksa…

Fotoğraf: Özgür Çakır

TÜRKİYE EZEL’İ NEDEN SEVDİ?

2010-02-15T13:46:00.005+02:00

Bugün Ezel günü. Hayranları, çoktan yaşam akışlarını Ezel’e göre ayarladı. Saatler 21.00’i gösterdiğinde, zihnimizdeki her şeyi erteleyip beyaz camın büyüsüne kapılacağız bu gecede.

Peki neden? Ezel’i izlediğimiz diğer dizilerden ayırt eden özelliği ne?

Son dönemde, Türk yazınında başlayan bir akımı, televizyon dizisinde görmek belki de bizi Ezel’e tutkun kılan. Önce Ahmet Ümit Bab-ı Esrar’da daha sonra Elif Şafak Aşk’da zamanın akışkan bir yapısı olduğunu bize anımsattılar. Yaşamı tek bir boyutta solumanın tek düzeliğini fark ettik yeniden bu eserlerle. Bab-ı Esrar’la üç günde, üç yüzyılı özetledik. Aşk ile ateş, toprak, hava ve suya beşinci element olan boşluğu ekledik. Şems’in yol göstericiliğinde aslında insan olmanın erdemini hissettik.

Tüm bunların Ezel ile ilgisi nedir diye mi düşünüyorsunuz?

Ezel de bizler gibi değişen zamana karşın, sabit bir mekânda yaşıyor hayatını. Ancak onun gücü, anımsama ile hayatını bir ileri, bir geri götürebilmesinde saklı. Bizi balık hafızalı yapan da belki bu özelliğimizi kullanamamamız. Günün gerisinde kalmamız da bu yüzden. Sadece anlık yaşıyoruz. Dikkat ediniz "anı yaşıyoruz" demiyorum. Anlık yaşıyoruz. Bu nedenle, olay örgüsünü, bağlantıları kuramıyoruz. Oysa Bab-ı Esrar, Aşk ve Ezel’de yaşamın sırrının hazır bulunuş ve farkındalık olduğu sürekli vurgulanıyor. İnsan, ömür denen yolu yürüdükçe sırlar kapısı bir bir aralanıyor. Bu üç eserin ortak özelliği sadece zamanı akışkan bir yapı olarak kullanmalarında değil elbet. Buradaki bir başka değişken ise empati.

Empati bir bedenden, ötekine geçiş ise Ezel bunu Ömer olarak sürekli yapıyor. Dizideki kahramanumız kendini anlamak, kendini keşfetmek için sürekli empati halinde. Çünkü geçmişi şimdiki benliği ve algısıyla biçimlendirmeye çalışıyor. İnsanın kendisine giden yol da öteki üzerinden işlediğinden, başına gelenlerin nedenini ötekileri anlayarak bulmak istiyor. İşte bu noktada devreye Ramiz Dayı giriyor.

Ramiz Dayı bizim yabancı olmadığımız bir sima aslında. Dedem Korkut gibi birisi. Sürekli hikâyeyi tümleyen, biçimlendiren, yön veren. Hepimiz yakınımızda böyle birini istemiyor muyuz? O, aslında hep beklenen "kurtarıcı". Çünkü, zamanın bile önünde. Hatasız. Her şey onun düzenlediği çizgide bir bir giderken, kaderimizi biçimlendireni düşünmüyor muyuz bizlerde? Oscar Wilde, Shakespare, Hayyam'dan okuduğu dizelerle ruhumuzda esiyor. Bilgece söylenmiş sözlerle sarhoş olan zihnimizde, başka bir serüven başlıyor . Batı geleneğiyle kapitalist düzenin gündüzlerini yaşarken, doğu felsefesiyle mistik geceyi aralıyoruz içimizde. Düş dünyası ile gerçek dünyayı birbirinden belki de bu nedenle ayırt edemiyoruz. Kulaklarımız gerçeği görünce göz oluyor belki de. Okumak yerine güçlü bir adamdan, kaderimizi yeniden yazan kurtarıcıdan masal dinlemek istiyoruz. İşte bu nedenle konuşmalarımızda ince alay "bak kardeş!" diye çevremizdeki tilkilere, çakallara sesleniyoruz.

Şimdi uzunca bir süredir gökyüzünün en tepesinde böbürlenen güneşe sadece kısık gözlerle neden baktığınızı sorun kendinize? Bu soruyu yanıtladığımda sitemkâr bir gülümseme basıyor yüzümü. Çünkü, ben cehennemin ne olduğunu biliyorum.

Sıkışmış ve nefes alamayan toplumlar hep bir “kurtarıcı” bekliyor. Çünkü bugün yaşadığımız, artık azatlı özgürlüktür. Azat eden ve edilen arasına sıkışmış bir özgürlük. Azad eden kim? Azad edilen ne? Yani belirli şeylerin nasıl olması gerektiğine karar verme inisiyatifine sahip olmadan sözde bir özgürlüğü yaşıyoruz. Belki de bu nedenle adalet mekanizmamızı ilkel insan gibi iletip, o bildik hikâyenin gerçekleşmesini istiyoruz. Kötüler her zaman kaybeder, iyiler kazanır ve öykü dinleyenlerin başına üç elma düşer…

Bu akşam yine başka bir fasıl yankı bulacak zihnimizde. Ezel! Bizi yine düşündürecek bir koltuğun içine gömülmüş bir bedene hapsolmuş aklımız yine sınırlarını zorlayacak ve mırıldanacak: Zihin bir hapishanedir. Barbarların bile düşünemeyeceği kadar ıstırap veren bir hapishanedir üstelik diye…

devam edecek

dam üstünde saksağan

2010-02-05T08:41:00.004+02:00

bizim Veli
yine rahmet istedi
besbelli
gökten yağan kar gibi
düşüyor zihnime tipi tipi

anlıyorum şimdi kendisini
kelimelerin kifayetsizliğini
seni içselleştirdiğimden beri

Veli
bilmez beni
içindeki seni
bilseydi
der miydi

"anlatamıyorum…"

MANİFESTO

2010-02-02T15:05:00.003+02:00

yazmak için,
aşka ihtiyacım yok benim.
umutlarımın içinde çirit atan
yürek kurtlarından duyduğum sızıyı anlatsam yeter

yazmak için,
ölü yaşamlara, taze yürek olan
yeni sevdaları anlatmaya ihtiyacım yok benim.
seni mecnun, beni leyla anlatsam yeter

gördüğümce
ezber aşklar yıkanmış, çamaşır ipine asılmış.
uyanınca kör uykulardan
elbise yerine eski sevdaları giyiyor insanlar
ben sadece, ipten dönen hayatları anlatsam yeter

"yazmak için,
Orhan Veli’ye özenirim olmazsa"

eteklerimi uçuran, hafif meşrep bir rüzgara
randevu veririm
takıp takıştırır, sürüp sürüştürür
işlek bir caddede buluşurum onunla

olmadı
yaprakların terk ettiği
üryan kış ağaçlarına bakar
yokluğunda içim tir tir titreyerek yazarım

yazmak için,
aşka ihtiyacım yok ki benim
fasülye ayıklarken
kılçıkların dilimde bıraktığı yağlı kayış etkisini
anlatırım

olmadı
kimsesizlerin gölgelerine teslim edilmiş
bir yolda ilerlerken
ölümü iliklerimden çıkartır
"ecel olsan gel" özledim artık der, yazarım

yazmak için
bize ihtiyacım var benim.
sen yanımda ol yeter
ben ekmeği tuza banar yazarım...

Fotoğraf: Özgür Çakır

ÇAĞRIMI KAÇ KİŞİ DUYACAK?

2010-02-01T08:22:00.010+02:00

Tüm dünyayaı kucaklamak istedim.

Ama kollarım yetmedi.

Ben de parmalarımın ucuyla çocuklara dokundum.

Cuma günü posta kutuma düşen bir mektup beni inanılmaz heyecanlandırdı. Beyaz kağıda, özenle siyah kalemle yazılmış bir mektup almayalı kaç mevsim geçti anımsamıyorum bile. Heyecanla mektubu açtım.

"ADIYAMAN'DA BİR ÇOCUĞUM VAR kampanyasındaki özverili çalışmalarınızdan ötürü sizi kutlarız" yazan bir ön tanıtım yazısının ardından sımsıcak bir yüreğin yazdıkları zihnimdeki tüm kara bulutları dağıttı. Bu mektupta yazanları sizinle paylaşmak istedim. Çünkü, bu coğrafyada yüreğine umut ekilecek çok çok çocuk var.

"Merhaba. Sevgi Çocuk Yuvası'ndan kalıyorum. 7. sınıf öğrencisiyim ve derslerim iyi. Yuvada birçok aktivite var. Bunlar folklör, basketbol ve dershaneye giden arkadaşlarımız var. Ben bunlardan folklöre katıldım. 1,5 ay sonra yarışmaya gideceğiz. Yukarıda yazmayı unuttum yuvada 1 erkek kardeşim ve ablam var. Burayı çok seviyorum. Burda mutluyum. Sizin katkılarınızla daha çok mutlu oldum. Bize zaman ayırıp, bizi düşündüğünüz için, emek gösterdiğiniz için teşekkür ederim. Düşünülmek çok güzel bir şey. Dünyada yuvaları tanımayan ve tanıyıpta ziyaret etmeyen o kadar çok insan var ki. Ama sizder bizlere bu hediyeleri göndererek, bizleri unutmadığınızı gösterdiniz. Sizi görmesemde seviyorum. Bizi mutly ettiniğiniz için umarım sizde mutlu olursunuz. Biz de size sağlıklı, mutlu, huzurlu nice yıllar diliyoruz. Sevgiyle kalın."

Bir çocuğun yüreğinde olmak, ve onun gülümsemesinde yankılanmak hayalimi gerçekleştirmemde emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum. Memlekette daha dokunulacak çok yürek var.

Şimdi sizleri, editörlüğünü yapmaktan onur duyduğum 1MK'nın son kampanyası GÜNEŞİN KIZLARI İÇİN EL ELE vermeye çağırıyorum.

Daha çok çocuğun gülücüklerinde yankı olabilmek umuduyla...

Elma

2010-01-29T08:57:00.004+02:00

Siyah kazağını giyinmişsin yine
Fonda hep türküler çalıyor
Gidiyor musun?

En çok gözlerine bakmayı özledim
Uzun uzun
Bakışlarımın yakalanma korkusundan uzak

Gözlerine, gözlerimle dokunmayı özledim
Şehrin,
Geceye sunni ışıklarla kafa tutması gibi

Sana uzaktan bakmayı öğreniyorum
Şehrin,
Karanlıkta kaybolması gibi

Arkamı döndüğümde seni göreceğim sanki
Gözlerine bakacağım
Şehrin karanlığında kaybolmuş gibi
Dolaşıp duracağım içinde
Sonra masallarımı anlatacağım usulca

Benim dilimde
Bildik masallar yeniden yazılacak
Şehrin,
Dar sokaklarını kendimize beden yapmamız gibi

An gelecek
Gökten elmalar düşecek
Her masalın sonu böyle değil mi?

Bizim elma bölünecek ikiye
Biri sen, biri ben
Yaşayıp gideceğiz öylece
Bir elma olabilme beklentisiyle...

Bir karpostal hikayesi

2010-01-28T11:09:00.003+02:00

uzun bir gündü
çok özlediler birbirlerini
ama nedense bunu söylemediler
tüm benliklerini kaplayan bu duygu kalın bir zırh gibiydi
ayrılık acısını, yokluğu hissettirmiyordu
bir kelebek dokunuşuydu ağırlığı

bu öyle bir duyguydu ki
belki de o an hemen kavuşmak istemediler
günün karaltısı gözlerinde çınlayana kadar beklediler
saatler altıyı vurduğunda
caddenin ucunda birbirlerini gördüler
ağır adımlarla yürüdüler.
hiç acele etmediler
aralarında bir solukluk mesafe kalana dek beklediler

o anda durdular
kavuşmadılar
özlemleri, acıları arttı
aralarındaki mesafe çoğaldı
içlerine birbirlerinin nefesini çektiler
gözleriyle öpüp
dudaklarıyla izlediler
sadece elleri birleşti hoş geldin dercesine
yürüdüler…
konuşmadılar
kelimelere gerek yoktu ki
sadece yürüdüler.

sessizliği bozan adamın sesi oldu
lütfen bir karpostal seçer misin? dedi adam…
kadınla birlikte eski zamanlardan kalmış
bir kartpostal satıcısının önünde durduklarında.
ama bir manzara olsun…
bir ressam ruhundan yansımalı her şey
dağ başında bir kır evi
bacasından duman tüten
patika bir yolu olmalı
daracık…
birbirine sarılmadan gidilemeyen
ve yağmur yağsın yollarına yaz günlerinde
ıslanıp, üşüyelim eve gidene kadar…
bir karpostal seç bana!

seçti kadın…
ikisi için bir yaşam seçti!

Fotoğraf: Özgür Çakır

1MİLYONKALEM "GÜNEŞİN KIZLARI" İÇİN EL ELE KAMPANYASI

2010-01-28T08:57:00.000+02:00

Merhaba Birmilyonkalem Dostları,

1MKalem olarak, yaşları 18-25 arasındaki genç kızlarımıza hizmet amacıyla kurulmuş "Genç Kız Sığınma Evi Derneği" ile işbirliği yaparak, bu kızlarımızın yiyecek ve giyecek gibi ihtiyaçlarına destek olmayı amaçlıyoruz.

Genç kız sığınma evinde toplam 20 civarında genç kızımız barınabiliyor. Özellikle bulunduğu çevrede bir şekilde mağduriyet yaşayıp, destek almak isteyen genç kızlarımız burada kalıyor. Bu nedenle "Güneş Evleri"nin adresi gizli tutuluyor.

Birmilyonkalem (1MK) olarak, bu kampanyada sadece ihtiyaçları sahiplerine ulaştırmak değil, aynı zamanda toplumsal ihmal, istismar ve şiddete karşı bir duyarlılık hareketi de başlatmak istiyoruz. Huzurlu ve mutlu bir toplum olabilmek için birbirimizin ihtiyaçlarına duyarlı, komşusu açken uyuyamayan, kendi değerlerinin farkında bir toplum olduğumuzu hep birlikte yeniden anımsamak istiyoruz.

Her zaman olduğu gibi 1MKalem olarak yardımları biz kabul etmiyoruz. Sizler doğrudan ilgililere ulaştırıyorsunuz. Biz sadece duyarlılığınıza sesleniyoruz.

Saygılarımızla.

Yardım etmek ve daha ayrıntılı bilgi almak isteyen dostlar için adres:

http://www.genckizsiginmaevi.org/

GENÇ KIZ SIĞINMA EVİ DERNEĞİ

Koşuyolu Mh. Çetin Gümeç Sk. Başkanlar Sitesi A6-Blok Daire: 10
Koşuyolu- Acibadem / İSTANBUL

Duyarlılığınız için çok teşekkür ederiz.

BİR MİLYON KALEM
Web Sitesi Yönetimi

Pera'nın Demirden Atları

2010-01-26T17:28:00.000+02:00

yumuşacık ellerinle
yere düşmeden daha
tut kar tanelerini
tak saçlarıma

görmez misin?
yaşım beni alıp götürüyor
bir taraftan başkasına
dur! de zamana…

bak güneş
çoktan hükmünü kaybetti, ruhumuzda
gökyüzünü siyaha boyayan da
yakmayı unutunca yıldızları
şahlandı bir tek pera’nın demirden atları

kör kuyuya attığımın kaderi dayanamadı
bu başkaldırıya
direnemedi karanlık
arkamda güneş yandı önce ay ay
sonra
hayat sahnesindeki ışıklar aydınlattı yalnızlığı

peranın demirden atları
dolaştı karanlığı muntazam adımlarla
bense seni konuştum;

döne döne indirdim seni yeryüzüne
havada da olsa, suya da yazılsa

ölümsüzdür benim sözlerim
seni anlattım peraya
yüreği kamaştı şehrin
yandı ışıklar
nafile tarıyor denizfenerleri
karsın sen
yüreğime yağan kar

şehrin sessiz tanıklarından olmamam için
yepyeni bir elbise dik bana,
teninden
anımsat bana kadın olduğumu
seninle süsle beni

unutma!
süssüz bir başa kim bakar?
hadi, fısılda bana hayatı…

Fotoğraf: Özgür Çakır

her şey seninle güzel

2010-01-22T09:30:00.002+02:00

gündüz diye anlatıyorum
bir rüya gördüm
şarkı söylüyormuşum
sana

düş bu

aklımda kaldığı kadarını söyledim
sana

şimdi
sen de bir düş gör

sonra

mırıldan
bana